Mglisty Sen

NA JEDWABIU

2012-02-03T09:01:00.008+01:00

Witajcie!
Tak zakręcona na punkcie haftu brazylijskiego 3D postanowiłam spróbować wyszyć malutki motyw na jedwabiu w kolorze pudrowego różu. Na zrobienie tego miniaturowego igielnika potrzebowałam jednego wieczoru. Powstał on z myślą o drobnym prezenciku dla mojej miłej koleżanki Maji71 , z którą umówiłyśmy się na craftowe spotkanie.

W mojej skrzyneczce pojawiła się zatem druga poduszeczka , ale tylko na chwilę. Jest ona tak malutka , że z pewnością mogłaby być rekwizytem w filmie Kingsize. Wyszywanie na jedwabiu daje wiele satysfakcji. Jest to materiał mega błyszczący , ale również bardzo się gniecie. Prasowanie nie stanowi tu problemu , ale tylko żelazkiem ustawionym na jedną kropkę. Troszkę przeszkadzały mi w tym koraliki , ale na potrójnie złożonym , puchatym ręczniku , wyszło doskonale.

Poduszeczka po prawej stronie , gdzie znajduje się haft , ma kolor jasnego różu , ale od spodu użyłam ciemniejszego koloru dla kontrastu. Na brzegach doszyłam ręcznie , złożoną podwójnie bawełnianą koronkę w kolorze ecru. Wspaniale wyglądały w komplecie , choć malutka , jedwabna wyraźnie zachwycała swoim blaskiem , a poza tym ręka mi się już troszkę wyrobiła.

Do wyhaftowania użyłam , jak w pierwszym przypadku mulinki DMC o nr 3802 , 3687 , 778 , 522 oraz farbowanego osobiście jedwabiu , a także 3 perłowych koralików.
Tak oto udało mi się błyskawicznie zrobić miły prezencik dla miłej osóbki , choć trudno było mi go oddać. A co tam! Wyszyję sobie duplikat i też będę go miała , ale czy wyjdzie mi równie delikatnie , tego nie wiem. Nie mam jeszcze tyle pewności ,tym bardziej , że nie mam żadnych wzorów i wszystko płynie na materiał wprost z mojej głowy.

Jeśli chodzi o książkę , z której korzystam podczas haftowania , to nie wiem czy jeszcze jest dostępna. Zakupiłam ją w 2004 roku w Świecie Książki i od tego czasu do niej zaglądam. Tytuł oryginału to " A-Z EMBROIDERY STITCHES " , wydany został przez Country Pumpkin Publications. W Polsce wydawcom był : Bertelsmann Media Sp. z o.o. ul. Rosoła 10 w Warszawie.

Zmykam teraz do moich codziennych zadań , dziękując wam za wszystkie cudowne komentarze . Napędzajcie mnie tak dalej , a nie wiem co jeszcze urodzi się w mojej głowie.

Joanna

HAFT 3D .... PRAWIE

2012-02-01T10:33:00.010+01:00

Witajcie!

Pogoda wreszcie sprzyja , choć wszędzie wielki mróz , to myślę sobie , że właśnie w takie dni mam najwięcej czasu na moje robótkowe szaleństwo. Po długim spacerze , opatulona we wszystko z wełny wreszcie mam czas na to , by zasiąść z igłą w ręku i poddać się nauce. Tak ! Nikomu się nie przywidziało. Podjęłam , nie lada wyzwanie. Postanowiłam nauczyć się nowej techniki haftu 3 D. Kiedy po raz pierwszy zajrzałam na bloga Margott a wszystko co kocham.blogspot.com myślałam , że oszaleję z zachwytu. Musicie ją odwiedzić , a nie pożałujecie. Usiądźcie tylko wcześniej , by nie omdleć. Tak to się u mnie zaczęło. I poszła lawina....

Osłupiała całkowicie , zrobiłam długą rundę po wszystkich pasmanteriach w okolicy i kupiłam kilka kolorów mulinki i choć Margott swoje hafty robi przy pomocy innych , bardziej wyszukanych nici , to mi pozostała mulinka. Już nie napiszę wam w jakim stanie byłam emocjonalnym , gdy po raz kolejny uświadomiłam sobie , w jakich beznadziejnych pasmanteriach się obracam , ale nawet w necie nie znalazłam tego co potrzebuję. Prześledziłam zatem dokładnie bloga mojej nauczycielki i to u niej zamówiłam nici. A skoro jeszcze nie dostałam paczki , to postanowiłam zrobić malutką poduszeczkę do igieł , według wskazówek Margott z tego co mam. Tak dla wprawy.

Wycięłam z delikatnego batystu kwadrat o wymiarach 15x15 cm , zaobrębiłam boki i na środku narysowałam kółko. Nie planowałam nic wcześniej na tkaninie , tylko puściłam wodze fantazji i pomału zaczęłam wypełniać haftem brzegi kółka. Na początku pojawiły się trzykolorowe różyczki , następnie gałązki i zielone listki , różane pączki i inne dodatki. Wciąż jednak brakowało mi w tym projekcie blasku.

Pomyślałam , poszperałam w moich przepastnych szafach , w których trzymam całą masę craftowych przydasiów i wymyśliłam. Przypomniało mi się , że dawno, dawno temu , przy poszukiwaniach na strychu jakiś ciekawostek, odkryłam cały woreczek jedwabnych , bardzo błyszczących nici , używanych przez babcię do robienia firanek siatkowych. Nici były bardzo poplątane i do dnia dzisiejszego potrzebują jeszcze wiele godzin zwijania , ale udało mi się uporządkować kilka motków. Jedwab był w kolorze ecru , więc pewną część zachowałam w oryginalnej barwie. Z resztą moteczków zaeksperymentowałam tak jak Margott , pofarbowałam je na różne pudrowe kolory , począwszy od kolorów lawendowych , a skończywszy na różanych , i herbacianych. Udało mi się to w 100%. Kolor jest delikatny i trwały , sprawdzony kilka razy w praniu. Tak powstały moje prywatne jedwabie z połyskiem , którymi wypełniłam odpowiednie , puste miejsca w hafcie i w ten sposób uzyskałam blask.

Wszystko co potrzebne było mi do haftu 3D umieściłam w sosnowej skrzynce , którą zapragnęłam ozdobić według szkoły Margott. Na razie jednak postanowiłam poczekać na nici od niej , by efekt był jeszcze lepszy niż obecny. Haft ten jest tak różnorodny i bardzo przyjemnie się go tworzy , choć do większych projektów potrzeba sporo cierpliwości.

Warto jednak poświęcić czas na jego naukę , bo satysfakcja w tym wypadku jest murowana. Igielnik sprawdzi się zapewne wspaniale.
Na koniec wypełniłam poduszeczkę i obszyłam boki delikatną bawełnianą koronką , zakupioną we wspanialej Włoskiej pasmanterii , a na środku wszyłam dwie perełki , małą z przodu , a dużą z tyłu igielnika.

Podczas pracy nad tym maleńkim haftem posiłkowałam się opisami poszczególnych ściegów z tej książki , bo przecież nie mam tego wszystkiego w głowie i dopiero się uczę. Czego i wam życzę. Pouczcie się , stawiajcie sobie nowe wyzwania , nawet jeśli to tylko haft....

Joanna

INTROLIGATORNIA W MGLISTYM ŚNIE

2012-01-25T12:06:00.011+01:00

Skąd przychodzą mi do głowy takie kombinacje różnych technik , tego nie udało mi się ustalić. Już ze mnie taka kreatywna dusza. Jak nie robię nic , to wychodzę z siebie , a dni wydają się takie puste i monotonne. Zawsze mam zatem jakąś robótkę przy sobie. Nawet , gdy okoliczności nie wydają się odpowiednie. Możecie mnie spotkać w kolejce do dentysty z drutami lub pod szkołą moich dzieci z szydełkiem. Czasem na stoku narciarskim na leżaczku , w chwili odpoczynku , lub zwyczajnie przed telewizorem słuchając TVN 24. Dzięki tej zdolności, robótki wspaniale narastają. Po malutku do celu , wystarczy kilkanaście minut dziennie - codziennie , tak dla relaksu, a efekt murowany.

Pokusiłam się by uszyć pokrycie na album ze zdjęciami , który dostałam na gwiazdkę. Zdjęcia w nim są wprost bajeczne. Dzieciaki wpadły na wspaniały pomysł . Wywołały i powklejały zdjęcia. Nie takie całkiem zwyczajne. Znalazły się tam wspomnienia wakacyjnych przygód , wypraw , zabawnych sytuacji , miłych przyjaciół i ciekawych miejsc. Nic nie jest ułożone chronologicznie , tylko tak po prostu naturalnie. Muszę przyznać , że pomysł mnie zachwycił. Codziennie przeglądam ten album i nie przykrzy mi się. Wprawia mnie w cudowny nastrój.

Mam takie ciche postanowienie , by stworzyć podobne albumy dla moich przyjaciół , ze zdjęć które posiadam , a których oni czasem nie widzieli. Zawsze jest okazja do obdarowania kogoś.
Pracy będę miała z ty co nie miara , bo sam album , bez obwoluty w moim przypadku to pójście na łatwiznę. Tak więc mam co robić.

Ten pierwszy album- prototyp zachowam dla siebie. Mogę jednak was zachęcić do stworzenia sobie choć jednego takiego słodziaka. Jak powstał napiszę poniżej.

Najpierw powstał haft . Wzór zaciągnęłam z włoskiego miesięcznika dostępnego w Empiku. Nie był tani , ale co tam , było kilka fantastycznych wzorów. Pozyskałam je sposobem. Haft powstał na aidzie 18 w kolorze ecru. Do wyszywania użyłam mulinki DMC nr 3032 , idealnie imitującej kolor naturalnego lnu. Chciałam by haft idealnie wspłógrał z lnianym materiałem w kremowe grochy. Gotowy wzór delikatnie wyprałam i wyprasowałam. Od spodu przy pomocy żelazka przykleiłam flizelinę i zaprasowałam brzegi. Następnie, by przy naszywaniu aplikacji na materiał , nie powstały wystające posiepane brzegi, w miejscach zagięć przeszyłam boki ręcznie , co wydało mi się pomysłem idealnym. Następnie naszyłam haft na dokładnie wymierzony materiał. Aplikację obszyłam po raz drugi bawełnianą , delikatną koronką , którą tak bardzo lubię.

Następnie pozszywałam materiał , którego zużyłam dosyć sporo , bo i album jest duży. Uprzedzając pytania ciekawskich , materiał to polski len wyprodukowany w Kamiennej Górze . Trudno go kupić , bo przede wszystkim wysyłany jest na eksport. Ja jednak mam wspaniały namiar i w miarę możliwości mogę go zamówić. W tym samym miejscu jest jeszcze jeden rarytasik. Przepiękny len do haftu , który wam pokażę , gdy coś na nim powstanie , a plany jak zwykle mam wielkie.

Ogromnie cieszę się , że na moje candy zapisuje się tyle wspaniałych osób. Zaglądam do was , po kolei i podziwiam wasze blogi , choć nie zawsze uda mi się pozostawić komentarz - oczywiście z powodu wielkiej ilości blogów, a małej ilości czasu. Dziękuję za miłe słowa pod moim adresem , które nie ukrywam nieźle mnie nakręcają do pracy nad nowymi projektami.

Pogodnych chwil Joanna.

Pokażę jeszcze jakiego użyłam płynu do transferu , bo wiele osób o to prosiło.

TRANSFER IDEALNY

2012-01-19T12:38:00.000+01:00

Witajcie! Tak jak zapowiadałam w poprzednim poście , pokażę wam jak wyglądają kolejne pudełeczka z sercowej serii , które powstały w mojej fabryczce z Mglistego Snu. Do kolekcji dołączyło małe puzdereczko w kolorze lawendy i nieco większe w kolorze róży.

Oba otrzymały delikatne kolory przy pomocy białej farby akrylowej firmy Flugger Interior Fix Primer połączonej z kilkoma kroplami kolorowych akryli z tubki. Z fioletem miałam troszkę zabawy , bo by powstał potrzebowałam dwóch pigmentów - czerwonego i niebieskiego, Takie mieszanie kolorów to tylko kwestia wprawy , ale i wspaniała zabawa. Wszystkie barwy wyszły bardzo delikatnie .

Pudełeczka , prócz transferu , zaopatrzyłam również w kokardy , a do środka uszyłam serca z materiałów widocznych na zdjęciach. Czekam jeszcze na rozwiązanie konkursu , bym mogła wyszyć odpowiednie monogramy .

Tak jak już wiecie , jedno z pudełek jest nagrodą w candy , a drugie to niespodzianka. Postanowiłam podarować je osobie , która jest moim 500- setnym obserwatorem. W tym miejscu proszę ją o wiadomość na moją skrzynkę w celu wysyłki.

Tak trudno jest mi rozstawać się z moimi pracami , ale jak wiadomo domy nie mają ścian z gumy i nie pomieszczą wszystkich naszych skarbów. Dla wszystkich zainteresowanych , bombardujących moją skrzynkę podam przepis na idealny transfer , przy pomocy którego powstały dekoracje vintage na pudełkach.

Po pierwsze ze strony z grafikami zciągnęłam pasujęce obrazki , które wydrukowałam , pamiętając , by były odbite lustrzano , na drukarce laserowej. Następnie 5 krotnie pokryłam płynem do transferu obrazki po stronie kolorowej. Pomiędzy kolejnym nakładaniem płynu pozwalałam wyschnąć idealnie kolejnym warstwom , które nakładałam na przemian - raz do góry do dołu , a kolejną z lewej do prawej. Tworzyłam swego rodzaju transparentną szachownicę. Po nałożeniu warstw przesuszyłam obrazek dokładnie przez noc , a następnie pomalowałam go po raz ostatni i całość przyłożyłam do pudełka , gdy było już pomalowane. Ostatnia - szósta warstwa spełniła rolę doskonałego kleju i kiedy dokładnie obrazek już przywarł do podłoża , namoczyłam go gąbką i pod małym strymieniem ciepłej wody delikatnie poczynając od środka , kierując się ku bokom , złuszczałam papier. Trochę trzeba do tego cierpliwości i delikatności , ale na pewno wam się uda. Kiedy papier odszedł całkowicie , postąpiłam dokładnie tak jak w przypadku techniki decupage. pokakierowałam wieczko pudełka i zmatowiłam je. Transfer zatopił się wówczas i tak oto jest na wieczku.

Mogę tylko przypuszczać , macie zapewne swoje sposoby , a ja zrobiłam tak i możecie mi zaufać udało się doskonale. Cały czas możecie zapisywać się na moje słodkie candy , jeszcze do 14 lutego i twórzcie , zachęcam was bardzo. Po skończeniu zabawy z transferem zajęłam się znów nowym projektem , który jest skończony i niezwłocznie wam go pokażę przy kolnym spotkaniu.

Joanna

SŁODKIE CANDY

2012-01-13T11:31:00.013+01:00

Wkraczając w nowy rok podjęłam nowe wyzwania twórcze. Jednym już teraz mogę się pochwalić. Wreszcie po wielu próbach , często , gęsto nieudanych , po wielu godzinach spędzonych przy waszych blogach i tonach przepisów , które studiowałam z ogromną uwagą , udało mi się dokonać transferu grafik na drewno. Muszę się przyznać , że koniec końców jest to bardzo prosta zabawa , ale tyle przekłamamych przepisów zawiodło mnie i czasem bardzo zniechęciło. Nie mam pojęcia po co ludzie na swoich blogach piszą takie głupoty z których nic nie wychodzi. Są i tacy , dla których to co robią to jakaś wielka tajemnica i nie chcą podpowiedzieć innym jak coś zrobić. Jak myślicie , czy to wynika z chęci zysku i wyłączności na sprzedaż swoich rękodzielniczych dzieł. Ja myślę w takim razie , że kokosów na tych tajemnicach nie zbiją , bo i tak kto chce czegoś się nauczyć to i tak to uczyni.

W mojej malutkiej manufakturze z Mglistego Snu powstają takie oto drewniane pudełeczka z grafikami iście z XVIII wieku. Zaczęło się od wspaniałego gwiazdkowego podarunku. W przepięknie zapakowanym prezencie od cioci - artystki odkryłam delikatne , z sosnowego papieru , pudełko w kształcie serca , a w nim mniejsze i jeszcze jedno i kolejne. Wiedziałam , że to znak z nieba , abym po raz kolejny popróbować transferu. Udało mi się i teraz z czystym sumieniem powiem - mam mistrza w tej dziedzinie.

Największe serce otrzymało kolor ecru i zostało delikatnie postarzone , na wieczku prócz grafiki z błękitnym ptakiem , jest kilka przetarć w kolorze naturalnej sosny , a całość otrzymała satynową idealną fakturę.

W środku niespodzianka. Pikowane bieluśkie serce zawieszka w błękitne groszki , na którym wyhaftowałam monogram. Udało mi się po raz pierwszy użyć takiej techniki szyjąc na maszynie i jestem pewna , że to dopiero początek mojej drogi z pikowaniem. Muszę jednak się pochwalić , że wyszło perfecto!

Pudełeczko na zakończenie otrzymało wstążkę , by było idealnym prezentem. Na pikowanej poduszce można przechowywać wiele swoich skarbów , a kobiety mają ich całkiem sporo , prawda ? Konieczny jest też monogram właścicielki , aby było tak jak w minionej epoce.

Czas na drugą odsłonę moich pudełek. Mniejsze otrzymało kolor delikatnego błękitu z przetarciami i zagłębieniami , co przypomina pudła zdjęte ze strychu i które nadgryzł już ząb czasu.

Na wieczku idealnie dopasowany do epoki paw w otoczeniu złotej girlandy. Obowiązkowo kokarda tym razem morskiego koloru. Och ile ja się naszukałam w pasmanteriach idealnego koloru , by dopasować wstążkę do grafiki.

Na tym nie kończy się moja przygoda z tą techniką. Właśnie suszę średnie i najmniejsze pudełeczka , które otrzymały kolory : różany i lawendowy. Na razie są w przygotowaniu , więc nie zdradzę dziś nic więcej na ich temat. Przyznam się jednak do tego , że technika decupage i transfer wzajemnie się uzupełniają , nie wyobrażam sobie , by mogło być inaczej , gdyż lubię by było perfekcyjnie.

Skoro już wam wszystko streściłam z detalami , przyszedł czas na ogłoszenie mojego słodkiego CANDY z sercem w roli głównej. Do wygrania jedno z pudełek z zawartością. Zasady takie jak zawsze. Proszę o pozostawienie komentarza pod tym postem i koniecznie swoich INICJAŁÓW , bym mogła dla zwyciężczyni je wyszyć , a na pasku bocznym swojego bloga umieścić zalinkowaną fotkę mojego candy i termin jego losowania , który wybrałam na święto zakochanych 14 lutego , bo kiedy jak nie w ten dzień.

Czekają na mnie kolejne pudełka , więc zapraszam do zabawy i ściskam wszystkich mocno.

Joanna

W KOLORACH NORWESKICH DNI

2012-01-09T10:43:00.007+01:00

Kiedy to było , gdy po raz ostatni pisałam na moim blogu. Wieki temu , a co najmniej w zeszłym roku , a wy pewnie czekacie na moje nowości. Postanowiłam , że nie pokażę już rzeczy typowo świątecznych , ani tych które kojarzą się z gwiazdką. Zrobię to w przyszłym roku , a wówczas was zaskoczę.

Pochwalę się zatem moim haftowanym alfabetem , którego wzór znalazłam gdzieś przekopując internet , a że nie ma on konkretnego autora , to nikt nie powinien mieć mi za złe , że podaruję wam również jego schemat. Tak więc kto lubi powyszywać to do dzieła.

Wzór wyszywałam w poprzednie ferie w bardzo dziwnych miejscach np jadąc 11 godzin pociągiem do Krynicy na narty , ale także w restauracji na alpejskim stoku w czasie krótkiego wypoczynku między zjazdami. Poszło bardzo szybko i zgrabnie. Dosłownie kilka godzin przy tamborku. Muszę polecić wszystkim ten fantastyczny alfabet. Można go wyszyć w całości lub użyć poszczególnych liter do ozdoby monogramem woreczków , zawieszek , a nawet ręczników.

Mój haft powstał na kremowej Aidzie 18 ct . Użyłam tylko jednego koloru cieniowanej muliny DMC nr 1210. Wyszedł bardzo , bardzo skandynawski efekt. Zdjęcia też w taką pogodę wyglądają jak z pod koła polarnego , więc i tytuł posta pasuje.

Początkowo haft usadowił się na poduszce , ale nie jestem do końca przekonana , czy to dobre dla niego miejsce , więc sprawa jeszcze jest otwarta. Gdy zmienię zdanie to wam na pewno o tym napiszę i pokażę co dalej z tym ślicznym samplerem w kolorach blue zrobiłam.

Kreatywności w nowym roku 2012 Joanna

PODUSIOWO...PIERNIKOWO...GWIAZDKOWO

2011-12-20T13:04:00.000+01:00

To już najwyższy czas na ostatnie poprawki przedświąteczne , dekorowanie domku i miłe pogawędki jeszcze bez choinki. Czas na zatrzymanie się w tym zabieganym świecie , snucie marzeń i planów na kolejny rok. Pewnie to mój ostatni post , który dla was napiszę , nim zabłysną ciepłym światłem , lampki na świerku. Tak bardzo chciałabym podziękować Wam , moim blogowym przyjaciołom , teraz na progu kończącego się roku 2011 , za Wasze ciepłe słowa , za to co od was otrzymuję , za to , że jesteście tu ze mną , że podglądacie to co robię , choć nie pozostawicie niekiedy komentarza.

Wysyłam wam mój uśmiech , radosny i szczery , taki ze zmrużonymi oczami i dołeczkami w policzkach i życzenia samych radosnych i kreatywnych dni już na zawsze.

Moimi zdjęciami chciałabym wprowadzić w nastrój tych , którzy z powodu całkiem jeszcze jesienno-wiosennej aury , nie czują nadchodzących, rodzinnych świąt oraz tych , którzy już mają wszystko gotowe i czekają na pierwszą gwiazdkę.

Specjalnie dla was poszukałam w moich zbiorach bibelotowych gwiazdek. Znalazły się i foremki i dekoracje i maleńki świecznik - też gwiazdka. To taka skromna kolekcja miniaturowa. Nie mogło zabraknąć piernikowej gwiazdy. Nawet do głowy mi nie przyszło , że uzbiera się ich aż tyle.

Widziałam też , że pokazujecie swoje klimatyczne drobiazgi , tak uwielbiane na skandynawskich blogach , a że ja uwielbiam wszystko , co jest na PN od Bałtyku , to też się troszkę pochwalę. Delikatnie różowy klipsik na choinkę do świeczki , przypominający swoim wyglądem królewską koronę to najmilszy mój gwiazdkowy gadżecik. Co roku dekoruję nim jakieś miejsce w moim domku. Obchodzę się z nim , niczym z eksponatem muzealnym , bo jest unikatowy i zachowany w idealnym stanie.

Obiecałam , że pochwalę się moimi pierniczkami i oto one - te najpiękniejsze i pachnące. Te zdjęcie zrobiłam dla mojego przyjaciela , który często do mnie zagląda , ale nie zostawia komentarza , a bardzo potrzebuje tego przepisu , może chce zrobić komuś niespodziankę , gdyż wiem , że jest niezmiernie romantyczny.
Jeśli jeszcze ktoś szuka dobrego przepisu na ciasto piernikowe to służę pomocą.

Składniki:
2 kg mąki
1 kostka margaryny
2 szklanki cukru
2 op przyprawy piernikowej
1 łyżka sody
400ml miodu z pasieki
3 łyżki kakao
5 jajek

Jak to zrobić najłatwiej:
1. Rozpuścić margarynę , cukier i miód - ostudzić.
2. Zmieszać 1 kg mąki , przyprawę piernikową , kakao i sodę.
3.Połóączyć wszystko z pkt.1 i 2 , dodać jajka i wyrabiać ciasto dodając mąkę z drugiego kilograma , aby ciasto się nie kleiło i dobrze wałkowało.
4. Rozwałkować ciasto na gr ok 4-5mm i wykroić foremkami wzory ciastek i piec je na papierze w temp. 180*C.

Przyjemności i smaczności!!!

Jeszcze jeden maleńki eksponacik , który nadal żyje swoim życiem , wykrawa ciasteczka aż miło patrzeć i jest fantastycznie poręczny. Metalowa , lakierowana na kolor piernika , stara foremka z oryginalną sygnaturą wytwórni. To cenna zdobycz - oczywiście tylko w ciasteczkowym świecie.

Tak na koniec jeszcze fotka poduszki z mojej kolekcji dekoracyjnej. Poszyłam ich tyle , że nie sposób was zamęczać kolejnymi zdjęciami , może za rok .

Wspaniałych i Śnieżnych Świąt Bożego Narodzenia dla Was moi Kochani , Wirtualni!

Joanna

STAWIAM MOZOLNIE PIERWSZE KROKI

2011-12-14T10:14:00.008+01:00

Świątecznie , świątecznie i jeszcze raz świątecznie , w moim domku , ale u was zapewne też. Podglądam na innych blogach pierniczki , dekoracje i inne ciekawe pomysły. Każdy chce być oryginalny. Mało czasu nam już kochani pozostało. Działam tak szybko jak mogę , a pracy nie ubywa , wręcz przeciwnie , a tyle mam jeszcze planów i spotkań. Święta to u mnie wyłącznie czas dla rodziny , ale przed wigilią miło się spotkać ze znajomymi i powyjadać trochę pierników. Tak więc w przerwach od pieczenia , gotowania i sprzątania relaksuję się wśród przyjaciół. A czas sobie płynie i płynie....

Nie chcę poddawać się świątecznym zajęciom z przymusu. To dla mnie magiczny czas i robię to co lubię. Jeśli napiszę , że na pierniczki zużyłam 6 kg mąki to nie uważajcie mnie za wariatkę. Tak jakoś mi się spodobało to zajęcie. Piernikami zapełniłam wszystkie dostępne w moim domu metalowe puszki i znalazłam przepis na idealny lukier.

Kilka lat poszukiwałam przepisu na lukier , nie taki zwykły , najważniejsze było to , aby się nie kleił , dobrze wysychał i aby można było nim dekorować przy pomocy szprycy. W tym roku wreszcie wzięłam się w garść , zakasałam rękawy i metodą prób i błędów powstał super lukier .
Oczywiście w kilku kolorach:

różowy- zabarwiony kroplą koncentraty buraczanego ,

cytrynowy czyli żółty- zabarwiony kurkumą i kroplą soku z cytryny,

zielonkawy- tradycyjnie zabarwiony barwnikiem spożywczym

A przepis na lukier jest prosty.
Ubiłam 1 białko i dodawałam po trochu 15 łyżeczek cukru pudru , a na koniec kolor według wytycznych powyżej. I udało się .- To mój lukier doskonały. Wspaniale skleja , więc na chatkę z piernika też się nadaje.

Nie pytajcie mnie kiedy znalazłam czas na ozdobienie tej frywolitkowej bąbki. Po nocach siedziałam kochane , po nocach ha ha ha .... i wykombinowałam jak tego dokonać. Obłożona czółenkami , kordonkiem i fachową literaturą wreszcie dokonałam tego pierwszy raz i chyba ostatni. Wzięłam sobie za dużo na głowę i myślałam , by wywiesić już białą flagę , ale udało mi się. Jak to zrobiłam , po prostu najlepszą i sprawdzoną metodą prób i błędów. Czego nikomu nie polecam. By pobawić się we frywolitki potrzeba czasu i dobrego nauczyciela. Mi tego zabrakło , ale ozdoba się udała perfekcyjnie. Nie marzę nawet o popełnieniu kolejnych.....

Joanna

RADOSNE PRZYGOTOWANIA

2011-12-08T10:31:00.008+01:00

Przygotowania w mojej pracowni idą pełną parą. W tym roku postanowiłam udekorować swój domek kolorowymi poduszkami w świątecznych deseniach. Mam sporo małych i średnich poduszeczek poukładanych na wszystkich siedziskach w każdym zakątku , ale jakoś nie pasują klimatem do zbliżającego się wielkimi krokami Bożego Narodzenia.

Wyzwanie jest ogromne i pochłania sporo czasu , ale wreszcie mogę spożytkować wszystkie materiały tak pieczałowicie zbierane i kupowane w różnych zakątkach , które odwiedzam podczas moich wyjazdów.

Dzisiaj czas pokazać cudownie świąteczną ozdobę mojego żelaznego łóżka wyczarowanego już w zeszłym roku. Poduszka powstała z materiału bawełnianego hiszpańskiego producenta. O dziwo udało mi się zakupić go w Zakopanem. Kolor jest idealnie świąteczny - czerwonozielona krata z delikatnymi białymi wstawkami , a na ich połączeniach przechadzają się maleńkie reniferki i pobłyskują śnieżynki. Materiał nie był tani , ale w przypadku takich piękności cena mało się liczy. Nie zawsze trzeba kupić dużo , a na kawałek znajduję zawsze jakieś zaskórniaki.

Poduszkę ozdobiłam obrazkiem wyszytym haftem krzyżykowym , który powstał w poprzednie święta i cały rok przeleżał w szufladzie. Teraz wyszedł na salony i zdobi , zdobi i cieszy mnie bardzo.

Motyw sań z aniołkami ciągniętych przez renifery zaczerpnęłam z kolekcji pewnej niemieckiej projektantki , a jej podobne wzory znajdziecie na stronie www.kreuzstich-insider.de . Wzór wyhaftowałam muliną DMC nr 816 na aidzie 18.

Może to mało romantyczne i niezbyt pasuje do haftowanych poduch , ale kilka osób było zainteresowanych przepisem na domową białą kiełbaskę i obiecałam go podać , tym bardziej , że kiełbaska jest doskonałym dodatkiem do Noworocznej kolacji. Zdjęcia nie będzie , bo surowa biała jest wyjątkowo wstydliwa i zupełnie nie fotogeniczna.

Składniki:

1 i 1/2 kg łopatki wieprzowej b/k
1 kg chudego surowego boczku bez skórki
2 op majeranku
1 główka czosnku
sól i pieprz do smaku
6 szklanek wody
flaki wołowe surowe ( dostępne w sklepach masarskich )

Flaki , jak to okropnie brzmi , ale warto zamknąć oczy i zacząć sporządzać kiełbaskę.

Mięso mielimy w maszynce elektrycznej o najgrubszych oczkach. Dodajemy wyciśnięty czosnek , majeranek , pieprz i sól do smaku. Pamiętajmy jednak , że to duża porcja mięsa , więc przypraw też potrzeba więcej. Następnie wszystko wyrabiamy ręcznie , tak jak ciasto i dolewamy po jednej szklance wody , aż powstanie jednolita masa , szklanek mięso pochłonie czasem 5 , czasem 6 , to zależy od mięsa. Masą przy pomocy maszynki elektrycznej do mielenia mięsa i specjalnej przystawki nabijamy umyte flaki , formujemy kiełbaski i gotowe.

Tak zrobione kiełbaski wkładam w kilku porcjach i zamrażam. Kiedy przyjdzie Nowy Rok zamrożone ugotuje w garnku i tradycyjnie podam mojej rodzince z chrzanem.

Kto odważny niech spróbuje tej zanikającej kuchennej zabawy w babranie się mięsem.

Znikam teraz do maszyny i szyję kolejne poduszki.
Joanna

NALEWKA Z DZKIEJ RÓŻY

2011-12-01T11:28:00.008+01:00

Tak jak obiecywałam w poprzednim poście pojawi się u mnie dziś wspaniały przepis na Świąteczną Naleweczkę z dzikiej róży. Co prawda nie jestem zwolenniczką popijania alkoholu w nadmiarze i to w święta , ale można sobie umilić nieco czas przy choince lub po mroźnym spacerze pośród zasp śniegu. Nie wiem , czy w tym roku dopisze nam w Polsce zima , ale moja naleweczka musi być gotowa w razie czego.

Trochę jest z nią zabawy i może nie pora na zbiór owoców , ale ja zawsze mam jakiś przepis na święta , tak dla połaskotania podniebienia.

Tak więc , aby nalewka była super pyszna należy po przymrozkach zebrać owoce dzikiej róży ok 1,5 kg , następnie dokładnie wypestkować przy jakimś ciekawym filmie , bo inaczej można zaliczyć zejście z nudów. Tak przygotowane owoce zasypać ok 1 kg cukru i odstawić na 3 tyg w ciepłe miejsce , co pewien czas potrząsać i kiedy cukier zupełnie się rozpuści odcedzić owoce. To co pozostanie na sitku to skarb w kuchni. Kawałki owoców róży zamieniły się w kandyzowane cudeńka , które wykorzystuję do ciasteczek , keksu lub nadzienia do Karnawałowych pączków.

Do otrzymanego syropu wlewam spirytus ok 0,5 l i 0,5 l wody mineralnej bez gazu i znów odstawiam na tydzień , aż płyn się dokładnie sklaruje. Wówczas nalewka jest gotowa. Trzeba pamiętać , aby ją nie potrząsać przy zlewaniu do karafki , bo straci swą przejrzystość.
Aż mi ślinka cieknie.
Jest to mocny trunek , więc nie można go pić w nadmiarze , a poza tym to deficytowy towar , więc trzeba oszczędzać go na specjalne okazje.
Z tym przepisem łączy się jeszcze taki pewien sekret. Kolor nalewki uzyskamy nie podobny do koloru , który kojaży nam się z różą. Będzie po prostu jasno herbaciany , ale gdy do karafki dodamy 2 krople koncentratu z buraków , całość nabierze tak pożądanego różowego koloru.
To mój prywatny patent.

Mam jeszcze prostszy przepis na pomarańczówkę , więc do wyboru , do koloru.

Składniki:
o,5 l spirytusu
5 pomarańczy
1 cytryna
1/2 laski wanilii
1/2 laski cynamonu
5 goździków

Składniki należy zalać spirytusem na 2 tygodnie ( pomarańcze i cytrynę obrać i pokroić w cząstki). Po tym czasie zlać alkohol , owoce odcisnąć przez ściereczkę . Sporządzić syrop cukrowy z 0,7 l wody i 50 dag cukru. Po wystygnięciu połączyć płyny. Zostawić ok tygodnia do sklarowania i gotowe.

Dwa przepisy , jeden i drugi warty wypróbowania. Butelki pełne takich wspaniałych smaków doskonale nadają się na świąteczny prezent dla gospodarza domu lub gdy idziemy z wizytą w ta miłe dni. Nie zapominajmy jednak o odpowiedniej dekoracji . Bardzo dobrze wyglądają płaskie butelki w kolorowych ubrankach robionych na szydełku tak jak u mnie.

Miłej zabawy z chemią , bo to przecież ta działka.
Joanna

LE PETIT PARIS

2011-11-22T13:11:00.006+01:00

Długo , oj , długo mnie nie było w tym cieplutkim i milutkim miejscu , miejscu jak z filmu o Surogatach . A warto go obejrzeć i zobaczyć jak wyglądać będzie świat za kilka lat i jak trudno będzie się nam obejść bez wirtualnej rzeczywistości. Brr! Straszna perspektywa , ale zakończenie jak zwykle - Happy End- powiedzmy.

Pora jednak zejść na ziemię i oczywiście zaglądnąć do pracowni. Tyle się u mnie ostatnio dzieje , że pewnie nie odkryję Ameryki , pisząc -Świat zawirował z podwójną prędkością , ale podobno tylko tu w Polsce. We Włoszech , Francji a także w Niemczech dalej 1 godzina ma 60 minut , a u mnie tylko 30 , co za pech. Mam nadzieję , że nie tylko ja mam taki problem , gdy zbliża się grudzień , a z nim wspaniały czas Świąt i Nowego Roku.

Już zaczynam się szykować na to wielkie , rodzinne święto spokoju i perfekcyjnie wysprzątanego domu. Oj mam co robić , mam. Na razie planuję i planuję , a czasem kupuję i kupuję i nie zostawiam nic na ostatnią chwilę. Harmonogram już dokładnie wypełniony.

Zaczynam zawsze od pieczenia pierniczków i innych ciasteczek , potem kolej na tort śmietanowy , którego ciasto też mogę zrobić wcześniej. Trzeba też pomyśleć o białej kiełbasce na Nowy Rok , bo bez tego się nie obejdzie. Robię ją sama w domu i nie wyobrażam sobie kupować takie pyszności w sklepie. Na święta nie może być lipy. Potem czas na uszka z kapustą i grzybami i pierogi ruskie , choć to nie zgodnie z tradycją , ja je uwielbiam. W kolejce staną też zrazy z czerwoną kapustą i buraczkami , schab ze śliwkami i kaczka pieczona. Muszę też zabezpieczyć się w różności z rodzaju ryb w occie , a na sam koniec makowiec , tort węgierski ( z dużą ilością wiśni i spirytusu ) , barszcz , karp , łosoś w cieście francuskim , szynka po rusku i schab w galarecie . może o czymś zapomniałam , ale na pewno mi się przypomni.

Zaręczam wam , że wszystko jest do zrobienia i znajdę na to czas. Jeśli wam napiszę , że 24 grudnia rano ustroimy z dzieciakami choinkę i wszystko będzie już gotowe , to uwierzcie mi na słowo , że zawsze mi się to udaje. W wigilię już nigdzie się nie spieszę i dlatego te święta to czas spokoju.
A póki co zakasuję rękawy i do dzieła.

Przedświąteczny czas nie upływa mi tylko na pichceniu , choć to lubię. Na ważnym miejscu są u mnie dekoracje . Świece ( już je przygotowuję , a każda z nich jest inna , pachnąca i wielka) , girlandy ze świerku , masa bibelotów i poduszek , a wszystko w kolorach świąt. Zapachy też tylko korzenne i cytrusowe. Tworzę je sama z różnych olejków. Na koniec efekt jest wspaniały. Nie zapominam też o świątecznej naleweczce , która tak lubią moi bliscy po 60-siątce.

Dziś mogę pokazać wam jeden z woreczków na orzechy. To moje ostatnie dziecko igły. Wzór paryski znaleziony gdzieś w sieci , wyszyłam muliną z kolekcji color variations ( czytaj kolory dla wariatów ) DMC nr 4140. Dostałam ją od Maji 71 i od razu musiałam coś wydziergać. To jej ulubiony cieniowany kolor , a teraz także mój. Do uszycia worka posłużyła mi także zasłonka z różanym motywem i bawełniana koronka wyszperana w sklepach z wiadomo czym.
Całość dopełniły kokardki i wstążka z motywem świątecznym w kolorze jasnego kakao , bo musi być słodko.

Woreczek jest dosyć długi i pomieści 1 kg orzechów włoskich , jak znalazł na świąteczny czas.
Muszę się jeszcze pochwalić serduszkiem , podarunkiem , który dostałam z tą cudną mulinką , a które stało się moją inspiracją. Maja wpadła do mnie z całą torbą prezentów , więc muszę się nimi zająć , ale nie wiem kiedy. Tak , czy owak , działam!!!! Dziękuję ci jeszcze raz Maju , że tak dbasz o mój kreatywny rozwój.

Na koniec muszę podziękować wszystkim 117 osobom , które wysłały mi zdjęcia swojego bałaganu w tasiemkach. Nagrodę do perfekcyjnego przechowywania otrzymuje Magda z Craftomanii , którą proszę o podesłanie adresu.

Ściskam was mocno i pędzę do zajęć z mojej listy.
Joanna

A w kolejnym poście postaram się pokazać wam czym można zaskoczyć rodzinkę , która wróciła zmarznięta ze świątecznego spaceru. To będzie mój tajemniczy napój. Wiadomo tylko dla dorosłych.

PERFEKCYJNE PRZECHOWYWANIE

2011-11-03T13:25:00.011+01:00

Perfekcja nigdy nie była moją mocną stroną. Stosy wetkniętych w różne miejsca kreatywnych przydasi zapełniały mój dom. Wreszcie postanowiłam coś z tym zrobić , tym bardziej , że już niedługo zaproszę was na wirtualną parapetówkę , gdyż moja pracownia nabiera kształtu. Jest jeszcze sporo do zrobienia , ale pomysłów mi nie brakuje. Tymczasem posprzątać się przyda.
Nie chodzi tu jednak o mycie okien , czy podłóg , tylko o znalezienie sposobu na przechowywanie kolorowych tasiemek i bawełnianych koronek.

Pod spodem znajdziecie zdjęcia jak krok po kroku powstawał mój woreczek perfekcyjnego przechowywania tasiemek.

Dla osób mniej zaawansowanych w tajniki szycia , lub tych bardziej zabieganych , które nie mają czasu na wyciągnięcie maszyny , mam miłą wiadomość.

Uszyję woreczek dla tej miłej osóbki , która na moją pocztę wyśle zdjęcie swojego kreatywnego bałaganu , abym wiedziała , że na pewno jej się to przyda. Wybiorę jedną osobę , która w mojej ocenie potrzebowała najbardziej takiego schowka.

Do zrobienia woreczka potrzebne były dwa kawałki materiału. Jeden wzorzysty , a drugi gładki. Z grubego kartonu w kolorze czerwonym wycięłam modełko koła o średnicy 30 cm . Odrysowałam je na obu materiałach z zapasem na szwy. Następnie materiałowe koła złożyłam na cztery części i wycięłam na brzegu ząbki , które pozwolą mi zaprasować materiał .

Wycięte ząbki zaprasowałam starannie do środka i złożyłam oba materiały lewą stroną do środka. Następnie przy pomocy szpilek umocowałam centymetrowe pętelki , dokładnie odmierzając ich rozstaw. Zależało mi na tym , aby na kole umieścić osiem pętelek w równych odległościach. Na sam koniec przyfastrygowałam do brzegu mojego kółka delikatną bawełnianą koronkę. Pozostało mi tylko wszystko połączyć szwem maszynowym. Na koniec przez pętelki przedziałam tasiemkę , która otwiera i zamyka woreczek.

Z tej całej zawiłej operacji powstał idealny schowek . Zmieści się w nim osiem sztuk różnych tasiemek i sznureczków , a każdy będzie miał swoje " drzwi" którymi będę mogła je wysuwać , co zapobiegnie splątywaniu się i gnieceniu tak lubianej przeze mnie pasmanterii.

Woreczek jest dwustronny jak znudzi nam się jeden kolor wystarczy przewinąć go na drugą stronę. Ten projekt powstał w mojej głowie z potrzeby chwili i wspaniale się sprawdza. Muszę jednak naszyć jeszcze kilka takich woreczków , bo mam jeszcze sporo taśm do schowania , a przecież jeden wam obiecałam.

Joanna

W STRONĘ ŚWIATŁA.....

2011-10-31T10:32:00.016+01:00

SZEPNĄŁ DO NICH ....
I POBIEGLI WSZYSCY....
PRZEZ KWIECISTĄ , PACHNĄCĄ ŁĄKĘ
W KIERUNKU ŚWIATŁA....
KAŻDY Z NICH W SWOIM CZASIE....
O WYZNACZONEJ GODZINIE.

CZEKAŁ NA NICH
Z SZEROKO OTWARTYMI RAMIONAMI
UŚMIECHAŁ SIĘ DELIKATNIE....

NIE BYŁO TŁOKU ,
A TYLU ICH SPOCZYWA W MOGIŁACH
TU NA PĘKSOWYM BRZYSKU.

GDZIE MAM WETKNĄĆ MOJĄ LAMPKĘ?

2011-10-21T12:37:00.008+02:00

Trzy dni upłynęły mi pod znakiem braku weny. To okropne uczucie. Jakbym była pusta w środku , w sercu. Nie wiem co na to wpłynęło , ale zmuszałam się do najzwyklejszych codziennych czynności. Depresja jesienna może mnie dopadła , za oknem ani jednego promyka słońca i to ranne wstawanie w całkowitym mroku. Niestety to nie pogoda mnie tak nastraja , tylko nawał obowiązków i im jest ich więcej , tym mi gorzej. Zawsze dążę do sukcesu i za wszelką cenę chcę go osiągnąć w każdej dziedzinie życia , którą się zajmuję. Nawet błache sprzątanie musi być idealne , nie potrafię zamieść po dywan. Albo nie sprzątam wcale , albo tak dokładnie , że brak mi sił.To mnie czasem spala , a właśnie tak jest , tak było w tym przypadku.

Kiedy idziesz ścieżką na górski szczyt , to po pierwsze musisz uważać , aby się nie potknąć i nie skręcić nogi , a kiedy pokonasz jedno strome podejście , to miej pewność , że gdy zejdziesz z niego , znów będziesz miał pod górkę. Tak jest w górach i tak jest w życiu. Bez względu na powody.

Czasem jednak wyjrzy słońce i ogrzeje cię swymi promieniami...........

Mnie promyki dotknęły dziś rano , choć za oknem szaro i buro. W kominku wesoło skwierczy brzozowe polano , a ja wyczarowuję sobie klimacik na ciemne wieczory. Kolejna lampka zawitała pod mój dach. Pytam tylko siebie: gdzie mam wetknąć to cudo?

Podstawa kupiona jak zawsze na targu , a do niej abażur w czystej bieli znaleziony w sieciówce.
Ze względu na to , że był banalny i prosty otrzymał nowy image. Na początek ozdobiłam go zmarszczonym delikatnym tiulem , a na górze sznurem sztucznych pereł średniej wielkości. Brakowało mi jednak wciąż wykończenia dołu i to takiego , aby pasował do podstawy , która jest dość zdobna.

W ten oto sposób batystowa , haftowana maszynowo , ale za to bardzo delikatnie , koronka znalazła swoje zastosowanie. Ozdobiłam nią dół abażuru , który dzięki temu o zmroku rzuca ciekawe cienie na ścianę. Z koronki splątałam ozdobną kokardę , a w jej sercu przymocowałam misterną różę z krepy.

Całość wreszcie nabrała takiego wyglądu , który mnie zadowolił i mogę wam już pokazać to co z tej całej układanki mi wyszło. Puzzle po prostu misz masz , ale mnie się podoba i myślę , że nie przesadziłam z dodatkami.

Wiele osób pytało mnie o to gdzie można kupić podobną kapliczkę do mojej , pokazanej w poprzednim poście. Otóż nie mam pojęcia , mi udało się sprowadzić tylko dwie sztuki i na pewno tam gdzie je zakupiłam nie ma takich więcej. Przykro mi. Nie poddawajcie się jednak w poszukiwaniach!

Muszę jeszcze wszystkim zainteresowanym napisać jak nazywa się włóczka , z której zrobiłam szal w morskich kolorach:

WŁÓCZKA HIMALAYA PADISAH 30% wool i 70% dralon , a cena w pobliskiej pasmanterii to 18,50 za motek

Joanna

NIE WIERZYCIE OTO PIERWSZE KROKI ZIMY

2011-10-17T11:04:00.014+02:00

Czy na prawdę mi uwierzycie , że już gdzieniegdzie w naszym przepięknym kraju czai się Wszechwładna Królowa Zima. Przechadza się po leśnych polanach i ośnieżonych szczytach w swoim puchatym futrze , a gdzie chuchnie tam zamraża wszystko dokoła. Byłam i widziałam ją na własne oczy.

Po tej przygodzie musiałam wypić dużo herbatki z malinami , aby nie zamienić się w sopelek lodu. Pytałam Zimę kiedy zawita w doliny , ale uśmiechnęła się tylko delikatnie , a to może oznaczać , że już nie długo.

Uwielbiam zime i jej mroźne klimaty. Mam na to sposób. Ubieram się super , mega ciepło. W tyle warstw ile zdołam udźwignąć i nie martwię się mrozem . Podstawa to dobra ochrona z wełenki i obowiązkowo ze skóry i futra. Nie bawcie się tylko ze mną w animalsów. Futro musi być na zimę i to naturalne ze zwierzątka. Przecież odkąd istnieje ludzki rud , ludzie odziewali się w skóry i dzięki temu my jesteśmy tu gdzie teraz. A jeśli ktoś zna materiał , który lepiej grzeje niż futro do kostek to niech mnie oświeci. Będę bardzo wdzięczna.

Czas pokazać moją wyśnioną austryjacką kapliczkę. Wypatrzyłam ją podczas moich zimowych podróży w alpy i zachorowałam na nią. Choroba trwała cały niemal rok , aż tu nagle takie ozdrowienie. Od czego jest internet i znajomość języka. Kapliczki znalazły się dwie i obydwie trafiły do mnie po kolei. Pierwszą podarowałam miłej osóbce , a drugą mam ja. Co za szczęście.

Kto chodzi po blogach i wpadnie na trop siostrzanej dekoracji ma u mnie prezent - niespodziankę. Czekam z niecierpliwością na wpisy.
Na razie mój kościółek ozdobiłam kilkoma zawieszkami , bo jako odpowiedzialna żona i matka nie mogę śpiewać kolęd w październiku. W grudniu , gdy dekoracja stanie na honorowym miejscu zapewne zabłysną na niej lampki i zapachnie świerkowa gałązka.

Candy już rozwiązane , a wieszak - krzesło poleci do

****************************GLOBTROTERKI*******************

Ja wybrałam

********************************JOANNĘ***********************

która otrzyma zawieszkę -nagrodę pocieszenia.

Wszystkim dziękuję za wspaniałą zabawę i miłe słowa. Obiecuję ,że jeśli znajdę jeszcze jakieś krzesła za antykwariatem to możecie na nie liczyć. Na 100%.

Joanna

ESTOŃSKI SZAL(Ł)

2011-10-06T10:36:00.000+02:00

Muszę , muszę koniecznie pokazać wam to cudo. Mój pierwszy prywatny szal według estońskiego wzoru. Powstawał długo , bo ponad 4 tygodnie. Włóczka , bardzo delikatna mgiełka francuskiej firmy BERGERE de France w kolorze delikatnej szarości. Druty żyłkowe nr 5. Wymiary szala to 210x110. Na początku przed zablokowaniem był prawie o 1/3 mniejszy.

Kiedy zobaczyłam podobne szale na blogu Maji71 to myślałam , że zwariuję , jeśli takiego nie będę miała. Kochana dziewczyna podarowała mi włóczkę i udzieliła mi bardzo wyczerpujące instrukcje , jak zrobić szal i pewnie myślała , że jestem tak ambitna , że rzucę wszystko i wydziergam sobie taki szal. Okazało się jednak , że nie dałam rady. Tak nie mylicie się . Nie dałam rady i już. Może uznacie , że poszłam na łatwiznę , ale oddałam druty i włóczkę mamie i tak powstał ten pierwszy , przepiękny szal.

Nie zraziłam się jednak do drutów , po prostu nie byłam przygotowana na zrobienie tak skomplikowanego wzoru. Postanowiłam jednak nie rezygnować. Zajęłam się więc treningiem prawych i lewych oczek i tak powstał mój szal w morskim kolorze , który już pokazywałam na blogu. Teraz jestem gotowa do rozpoczęcia własnego estońskiego szala.

Jak długo to potrwa ? Nie mam pojęcia .
Czy wytrwam? Nie mam pojęcia.
Czy wzór mnie nie przerośnie? Nie mam pojęcia.
Czy będę miała dość cierpliwości? Nie mam pojęcia.
Czy spodoba mi się to co zrobię , jeśli skończę? Nie mam pojęcia.
Wiem jedno! Jak skończę , to będę z siebie mega dumna!

Tak na marginesie. Estoński szal to nic innego jak kogel mogel ażurowych wzorów i odpowiednio dobranych koronek zrobionych na drutach , a także trzymanie się określonych zasad. Nie można dać się zwariować i trzeba trochę znać się na matematyce.

Joanna

NA DNIE SZUFLADY

2011-09-27T10:23:00.009+02:00

Od kilku lat na dnie szuflady mieszkał delikatny , okrągły haft , który dopiero teraz doczekał się godnej oprawy , choć miejsca w domu jeszcze dla niego nie wybrałam. Tak to już bywało z moimi twórczymi pracami. Najpierw wielki zryw , piękny wzór , potem kilka godzin spędzonych z igłą w ręku , potem pranie i prasowanie obrazka i hops ... do szuflady. Niekiedy obrazek ujrzał światło dzienne na Wystawie Haftu Amatorów w Muzeum Włókiennictwa w Łodzi i znów powrócił do szufladkowego mieszkanka. Dość jednak z tym. Przyszedł po malutku czas zmian , aby obrazek wyszedł z ukrycia , a wszystko za sprawą pięknej ramki , która wpadła mi w oko na pchlim targu. Tak się udało , że wszystkie elementy pasowały jak ulał. Idealna rama i wypełnienie. Wystarczyło tylko wymienić zawartość środka , a efekt jak widać na zdjęciach doskonały.

Haft w kolorach lawendy z delikatnym indyjskim różem odżył od zaraz . Wiem już od lat , jaka ważna jest oprawa , aby uwidocznić piękno pracy.

Razem z ramką zakupiłam jeszcze dwa bardzo stare , porcelanowe chwosty używane w dawnych salonach do obciążania firan , a także dwa porcelanowe kółeczka do wieszania zasłon. To bardzo unikatowe przedmioty i dziwię się , że muzea nie szukają takich eksponatów. Lubię zwiedzać stare dworki i pałace i jeszcze nigdy nie trafiłam w kolekcji na takie perełki. Dobrze , że miałam czuja i za 2 złotówki przygarnęłam je do swojej damskiej kolekcji. Na razie nie wiem jeszcze do czego je wykorzystam , ale na pewno coś mi w głowie zaświta.

Skoro dziś u mnie w kolorach lawendy to muszę pokazać co wynalazłam sobie w necie do transferu. To stary obrazek , a w roli głównej tak lubiana przeze mnie lawenda. Idealna na poduszkę , lub dekorację pudeł , czy krzesła. Czeka go jeszcze obróbka i wówczas ozdobię nim co tylko wpadnie mi pod rękę.

Muszę jeszcze odpowiedzieć na wasze pytanka. Jeśli chodzi o szal , który pokazałam w poprzednim poście , to muszę wam powiedzieć , że jest super miły i delikatny , nigdy nie wybieram drapiących włóczek , bo taka już ze mnie wrażliwa osoba , nie lubię , gdy mnie coś swędzi , gryzie i drapie. Zwariowałabym nosząc coś niedelikatnego.

Napiszę jeszcze , bo pytacie mnie , gdzie zakupiłam kolorowe , malutkie nożyczki , które pokazały się na fotkach przy okazji ukończonego samplera. Nożyczki pochodzą ze Szczecina z wielkiego marketu , ze stoiska z lakierami do paznokci , bo zapewne do skórek one były przeznaczone , ale dla mnie są idealne do wycinania nitek.

Teraz to ja mam do was pytanie. Za jakiś czas wybieram się do Krakowa i poszukuję adresu sklepów pasmanteryjnych , z tkaninami i włóczkami , lub z różnymi rzeczami do craftu w okolicach starego miasta. Może ktoś mi podpowie. Z góry dziękuje za wasze typy.

Zapisujcie się na moje Candy , bo prócz losowania , chciałabym mieć z czego wybierać najładniejszy komentarz , który zdobędzie drugą nagrodę , czyli

**********************PARYSKĄ ZAWIESZKĘ*********************

Joanna

ZAPAMIĘTAĆ KOLOR MORSKICH FAL

2011-09-22T08:12:00.006+02:00

Ćwicz Joasiu! Nie zniechęcaj się! Mówiła babcia , kiedy byłam niespełna ośmiolatką. Oczko prawe , oczko lewe i tak na zmianę. Niezależnie czy to były druty , czy szydełko , zawsze robótka leżała gdzieś w pobliżu. Tak się mój los potoczył , że bardziej do gustu przypadło mi szydełko i stało się moim nieodłącznym towarzyszem . Od tamtych lat minęło sporo czasu. Robiłam jako dziecko kilometry łańcuszka i zwijałam je w kłębki. Czasem lądowały z hukiem na dnie szafy , by za jakiś czas znów zobaczyć światło dzienne. Jako dziecko miałam słomiany zapał , ale z wiekiem mi to minęło....

Na drutach nie robiłam od dzieciństwa , bo zawsze wydawało mi się to monotonną i nudną robotą , ale ostatnio dopadła mnie jakaś dziwna ochota. Zrobiłam jedną próbkę wzorem ażurowym , ale wyszło fatalnie , wiec spróbowałam na zwykłym wzorze prawy , lewy i okazało się , że druty , to całkiem miła zabawa i można sobie podziergać wszędzie , nawet w kolejce po podręczniki dla dzieci. To super łatwa sprawa , choć minęło ze 20 lat od ostatniego szalika dla lalek.

Pełna optymizmu udałam się do pasmanterii i zakupiłam 4 motki włóczki i druty. Troszkę przeraziła mnie ilość kilometrów tego kolorowego sznurka do przerobienia. Postanowiłam jednak , że dam radę i co się okazało , okazało się , że dzierganie na drutach przyrasta o wiele szybciej niż robótka na szydełku. Tak w niecałe 10 dni powstał mój pierwszy szal na zimowe chłody. Idealny melanż w kolorze morskich fal . Jak na razie nie pokusiłam sie na zrobienie konkretnego wzoru , tylko prawo i lewo oczkowe rzędy , za to z falującą szydełkową koronką. Tylko na to na razie było stać moje dłonie.

Szal ma 170 cm długości i 45 cm szerokości , abym mogła się szczelnie w niego opatulić. Zrobiłam go ze średniej grubości włóczki na drutach żyłkowych nr 5. Mam nadzieję , że ktoś z was też chwyci spontanicznie za druty i hurrrrrrra! zakocha się w nich.

Tak na marginesie muszę wspomnieć , że w planach mam o wiele bardziej ambitny projekt estoński , ale jak to z nim będzie to nie mam pojęcia. Na razie zrealizowała go za mnie mama , a efekty pokażę przy okazji.

Nie poddawajcie się! Nigdy w życiu!
Joanna

ZA ANTYKWARIATEM KRYJE SIĘ CANDY

2011-09-15T10:21:00.011+02:00

Tu gdzie mieszkam jest wiele antykwariatów , a ja odwiedzam je regularnie. Niestety nie są to sklepy takie , jak dawniej. Ceny wywindowane do granic możliwości , a i czasem można zakupić mebelek nie pochodzący z ubiegłego wieku , tylko holenderski łudząco podobny bubel. Trzeba mieć się na baczności. Dokładnie obejrzeć wszystkie szufladki i tył mebla. To tam widać , czy nie zbudowano go z płyty wiórowej , tylko z litego drewna.

Właśnie w jednym z renomowanych antykwariatów , a tak na prawdę na jego tyłach znalazłam to słodkie cudeńko. Jak ja się cieszę , że mam auto i zaparkowałam za sklepem. Już w momencie wysiadania zauważyłam leżący pod ścianą niezwykły tył od krzesła. Nie oglądając się za siebie poleciałam , jak na skrzydłach do sklepu i zapytałam o ten rupieć. Pan sprzedawca troszkę zdziwiony nie miał nic przeciwko , żebym go porwała do mojej pracowni. Na jego szczęście , nie ma namiarów na mojego bloga i nie zobaczy co powstało z jego rupiecia.

Najpierw starannie wybebeszyłam drewnianą ramę z okropnego pluszowego oparcia. Uff! męczarnia , bo krzesło obijane było ze cztery razy i to bardzo starannie , co jest wspaniałą etykietką minionej epoki. Następnie bardzo dokładnie metalową wełną , w rękawiczkach , wyszlifowałam każdy najmniejszy frez ramy , bo tak teraz ją nazwałam.

Później przyszła kolej na wielokrotne malowanie białą farbą akrylową i postarzanie ramy. Kiedy byłam już zadowolona z efektu godnego VINTAGE , wyjęłam maszynę do szycia i zaczęłam najprzyjemniejszy moment twórczy.

Wycięłam z kartonu profil wnęki oparcia , a na niego naszyłam delikatny bawełniany , różowy materiał w maluśkie kropeczki. Całość ozdobiłam aplikacją we francuskim stylu , aby było mega słodko , w końcu to ma być CANDY dla was.

Z tyłu zamontowałam uchwyt do powieszenia , a z przodu dwa malutkie gwoździki do powieszenia jakiś wymyślnych ozdóbek w stylu waszego domu. Nogi od krzesła obcięłam , aby całość prezentowała się na ścianie w formie dekoracji-wieszaczka.

Zawsze staram się pokazać wam jak moje rzeczy wyglądają przed liftingiem , więc i teraz to zrobiłam , choć wybitnie to zdjęcie nie pasuje do reszty. Jest po prostu żałosne.

Tak więc czas ogłosić moje kolejne

************************CANDY***********************

Zasady takie jak zawsze. Umieśćcie komentarz pod tym postem , abym wiedziała kto ma chęć przytulić ten fikuśny gadżet , następnie wklejcie zalinkowane zdjęcie mojego candy na pasku bocznym waszego bloga i czekajcie na wyniki do 15 października , wówczas zamknę przyjmowanie zgłoszeń do zabawy i kolejnego dnia ogłoszę wyniki.

A dla najciekawszego komentarza , który wylosuję w drugiej kolejności przygotowałam małą niespodziankę - bardzo delikatną zawieszkę z pocztówką z Francji.

Tak więc ogłaszam podwójne CANDY za otwarte.

Ściskam was mocno moi obserwatorzy i podglądacze i życzę udanej zabawy.

Joanna

KLUKI - SKANSEN TAJEMNIC

2011-08-30T16:32:00.007+02:00

Mam dziś chwilkę , aby pokazać wam co mnie kręci i co napędza mnie do działania twórczego. Jedno z niewielu tak prześlicznych miejsc stworzonych przez człowieka. Oto skansen w Klukach. Niepozorna wioseczka w Słowińskim Parku Narodowym , ciężko ją znaleźć w dziewiczych ostępach leśnych i bagniskach. Mnie jednak się udało . W pewien bardzo pochmurny sierpniowy poranek postanowiłam zrealizować moje wcześniejsze plany. O istnieniu tego muzeum przeczytałam w Werandzie. Jak bardzo się zdziwiłam , kiedy dotarłam na miejsce. To nie muzeum , to jakby cofnięcie się o 200 lat w wehikule czasu. Na początku niby zwykła wioska , z tym , że domy leżące po obu stronach drogi wszystkie z XIX wieku , piękne szachulcowe chałaupki. Okolone drewnianymi płotami , a przy każdym wiejski ogródek z malwami. Gdzieniegdzie poletka ze zbożem , łubinem , a nawet z lnem kwitnącym na niebiesko. Warzywniaki z ogórkami , buraczkami , marchewką i dojrzewającymi dyniami , a w koło sady owocowe. Co mnie urzekło najbardziej to zupełna autentyczność tego miejsca.

W chatach krzątały się gospodynie , kiedy już wysprzątały izby , zabrały się do kwaszenia ogórków , smażenia pysznych powideł wiśniowych , gotowania żurku , robienia smalcu , masła , pieczenia chleba , przędzenia lnu zebranego z poletek , wyszywania na tamborkach , tkania kolorowych bieżników i innych prac domowych. Same wciskały twaróg ze zsiadłego mleka i gotowały na kuchni opalanej torfowymi klockami w wielkich garach białą pościel lub tam inną bieliznę w płatkach mydlanych. Wszystko autentycznie jakby tam od zawsze mieszkały. Stroje ich nawiązywały do epoki chałup , a przy tej całej swej pracy uśmiechnięte były od uch do ucha.

Miały też swoich mężów , którzy pracowali w kowalstwie , przy koniach , w stolarce. Kopali za oborą torf na opał i suszyli go na słońcu. Kilkoro mężczyzn pracowało przy kręceniu powrozów , inni naprawiali rzeczy codziennego użytku lub pletli sieci rybackie. Wszyscy zajęci swoimi pracami mieli zawsze czas na chwilkę rozmowy z gośćmi jak nas nazywali. Kiedy wchodziłam do jednego z domostw zaraz sadzano mnie na stołku i częstowano wszystkim tym co akurat gotowano. Niesamowity klimat.

Dla wszystkich tych którzy zapragną zwiedzić to miejsce i zobaczyć jak kisi się kapustę ,robi klumpy dla koni , aby przebrnęły przez bagna , smołuje łodzie , wędzi ryby , robi sok z buraków , smaży drożdżowe gofry , lub hoduje kury , kaczki , kozy i inne zwierzęta podaję adres do strony muzeum

WWW.MUZEUMKLUKI.PL

Tam znajdziecie dokładne informacje o terminach imprez plenerowych:

-Czarne Wesele 1-3 maja
-Dni rzemiosł i technik

SAMPLER UKOŃCZONY UFF!

2011-08-11T11:40:00.012+02:00

Dziś jes ten jeden z moich najszczęśliwszych kreatywnie dni. Zakończyłam ostatecznie 2 miesięczną niespełna pracę przy uroczym i pracochłonnym SAMPLERZE , którego wzór otrzymałam od mojej wspaniałej Maji 71 z bloga TYMCZASEM.

Sampler , czyli wzornik w zamieszchłych czasach był zapisem i skarbnicą motywów hafciarskich , przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Autorką mojego wzornika jest Pani Gudrun Kolden.

Moja miła koleżanka MAJA nie wspomniała tylko , że będzie z nim tyle pracy. Może jej poszło łatwiej , gdyż swój wzór wyszywała na Aidzie. Ja podjęłam wyzwanie i koniecznie chciałam uzyskać efekt starego haftu z babcinej szuflady. Użyłam więc lnu do haftu zakupionego w Hobby Studio w necie , oraz białego , bawełnianego atłaska ( używanego do delikatnych koronek ).

Maju! Dziękuję ci za natchnienie i wsparcie , które otrzymuje od ciebie za każdym razem , kiedy go potrzebuję . To wspaniała przyjaźń kreatywna.

Z powodu moich wyborów materiałowych , w tzw. praniu okazało się ile godzin potrzeba aby stworzyć delikatny wzór. Wyszywanie w wolnym czasie po zmroku nie wchodziło wogóle w rachubę. Potrzebowałam perfekcyjnego oświetlenia , choć nie mam kłopotów ze wzrokiem. Myślę , że to główny powód tak dużej ilości czasu , jaki musiałam poświęcić na tę robótkę. Tak więc ogłaszam moją nową hafciarską maksymę:

LEN TYLKO DLA WYTRWAŁYCH

Moje wakacje upłynęły pod znakiem haftu i czas niemiłosiernie przelecial jak z bicza strzelił , ale na sam koniec dostałam od natury prezent. Wiele kilometrów morskiego brzegu pokonałam tego lata , aby znaleźć przepiękny wielki , jak dla mnie bursztyn. Widzicie zapewne na zdjęciu , że jest prawie tak duży jak kłębek kordonka. Robiąc to zdęcie zastanawiałam się jak tu pokazać na fotce jego wielkośc , a że uwielbiam robótki postanowiłam posadzić to złoto Bałtyku na kłębku.

Teraz czas na wyróżnienie , które pragnę przekazać mojemu obserwatorowi zapisanemu pod nr 400 i w ten sposób podziękować za tyle miłych par oczu ,które zaglądają do mnie do Mglistego Snu. Proszę o kontakt mailowy KRYSTYNĘ ANNĘ , abym mogła przekazać jej jeden z cukierasów ze zdjęcia poniżej. Podpowiedzcie mi kto jeszcze został moim 300 - setnym , 200- setnym i setnym obserwatorem , to może dla nich też coś przygotuję.

Całusy w ten deszczowy dzionek dla moich wszystkich obserwatorów.

Joanna

MISTERNA KORONKA SIATKOWA

2011-08-04T08:50:00.008+02:00

Wreszcie pogoda dopisuje mi na urlopie i zasięg internetu też się pojawił wraz ze słońcem. Spieszę zatem z nowościami. W moim domku zagościła zazdroska z białego batystu. Nie powstała z potrzeby chwili , tylko z konieczności. Za sprawą rozrastającego się domu sąsiadów. Moje prawo do intymności mogło być zachwiane , gdyż tuż za płotem powstaje nowy dom i robotnicy już od wczesnych godzin porannych skaczą po rusztowaniach , a naturą ludzką jest ciekawość.

Tak więc nie czekając na finish budowy usiadłam do maszyny i w kilka chwil miałam już gotową firaneczkę. Dla efektu super delikatności , materiałem , który na nią wybrałam jest batyst. Dla tych , którzy nie wiedzą co to takiego , wspomnę , że to rodzaj bardzo cieniutkiej bawełny , najczęściej używanej do robienia chusteczek do nosa.

Zazdroska uszyta w stylu skandynawskim z kilkoma szeleczkami w swoim sercu posiada niezwykłą koronkę siatkową , zwaną też koronką filet. To bardzo stara technika robienia firan siatkowych. U mnie na razie tylko próbka tej zapomnianej metody upiększania okna. Myślę , że z czasem pojawi się w moim domku więcej takich oto firanek.

Zrobienie koronki to niezwykle pracochłonne zajęcie . Jedyny kurs jaki udało mi się znaleźć , dla tych wszystkich , których interesuje ten typ robótek ręcznych jest dosyć drogi , i czasochłonny. W podwarszawskim Milanówku raz do roku odbywają się warsztaty koronkowe i tam właśnie omawiana jest ta technika. Nie wiem czy starczy mi czasu , aby się na nie wybrać , bo we wrześniu mam ogrom pracy-jak zwykle.

Pozdrawiam wszystkich moich miłych gości i dziękuję za wspaniałe komentarze , które napędzają mnie do dalszych twórczych podróży.

Joanna

NA TILDOWE SZMATKI

2011-07-14T16:35:00.010+02:00

Nareszcie udało mi się dostać do kompa . To nie łatwa sprawa w moim domu. Tyle chętnych pcha się zawsze przed to okienko na świat , że dla mnie zawsze zbraknie czasu. Plusy też są. Mam wszystkich domowników z głowy i mogę zająć się pracą twórczą.

Moja igła działa jak tylko może najszybciej , szyje sampler , którego wzór dostałam od przemiłej Maji 71. Nie wiedziałam tylko , że będzie on taki pracochłonny. Zbliżam się zatem pomalutku do półmetka i jak będzie gotowy to na pewno się nim pochwalę.

Pewnie zastanawiacie się co chcę wam pokazać na tych moich zdjęciach. Jest to cudaczna szafka na wszystkie moje szmatki tildowe i inne materiały , których używam do moich fikuśnych poduszek i serduszek. Ładnie się zrymowało...

W wiecznej krainie bałaganiarstwa twórczego , mieszczącego się w dolnej szafce kredensu , zapanował wreszcie ład i spokój. Wyleciały z niej materiały różnego pochodzenia i zrobiło się jakoś luźniej. Wszystko za sprawą zwykłego przypadku.

W moim domu pojawiły się dwie stare skrzynki z owocami. Kiedy przetwory bulgotały w wielkim garze w celu pasteryzacji , musiałam jakoś zutylizować skrzynki. Zrobiło mi się ich żal , nie chciałam ich porąbać i przepuścić przez kominek , więc zabrałam ze sobą puszkę farby akrylowej na trawnik i pomalowałam skrzyneczki niezbyt dokładnie. Dało to efekt zupełnej starości , bo i skrzynki były już leciwe.

Z poukładaniem też było troszkę zabawy , ale teraz wreszcie jest porządek w temacie szmat.

Czas najwyższy na ogłoszenie wyników candy , na które zapisało się prawie 140 chętnych osóbek , którym z pewnością spodobała się podusia uszyta przeze mnie. Niestety mam tylko jeden ,jedyny egzemplarz i losowanie wybrało :

Elę 17

którą proszę o adres na e-maila.

Wszystkim , którym dziś nie dopisało szczęście zapowiadam , że będzie znów rozdawanie słodkości w Mglistym Śnie , jak tylko wrócę z wakacji , więc podglądajcie moje wyczyny rękodzielnicze i cieszcie się kapryśnym latem.

Joanna

WSPOMNIENIA ZE SKANDYNAWII

2011-07-07T22:34:00.011+02:00

Zakochana od niepamiętnych czasów w Skandynawii , zrobiłam dekoracyjny lampion , który przypomina mi tamte dziewicze fiordy z maleńkimi domkami zwróconymi w stronę morza. Na każdym ganku lampiony , nie tylko z Ikea , często zrobiony własnoręcznie , przy użyciu dostępnych w każdym domu rzeczy. Zapalany tuż przed zapadnięciem zmroku i poruszający się delikatnie na północnym wietrze. Klimat przecudny , choć u nas niemożliwy do osiągnięcia. Zbyt mocno silimy się na nowoczesność. Wciąż nam mało , wyrzucamy wszystko co stare i nie modne , kupujemy nowe i wcale nie jesteśmy eko. Chcemy zaimponować wielkimi , nowymi domami , które namiętnie remontujemy latami i nigdy nie jesteśmy zadowoleni z efektu. Dla mnie eko to dbanie o stare domy , sprzęty i wykorzystywanie prostych materiałów do zrobienia czegoś na prawdę uroczego. Nie znoszę nadprodukcji. To ani eko , ani trendy.

Do wykonania tej jedynej w swoim rodzaju ozdoby potrzebowałam słoja z szerokim otworem , 2m sznurka , kilka muszli z bałtyckiej plaży , patyki wymyte do białości przez morze , trochę piasku do obciążenia słoja i drut .

Na początku uplotłam ze sznurka siatkę zaczynając od dna słoika i kończąc przy otworze. Z drutu uformowałam uchwyt. Następnie ponawieszałam kilka morskich muszli i mały drewniany ster ( kupiony gdzieś w sklepie z chińszczyzną ). Do środka wsypałam troszkę morskiego piasku , aby świeczka się nie przesuwała , jeśli nie macie akurat go pod ręką to możecie zastąpić go maleńkimi kamyczkami.

Od spodu doczepiłam niezbyt długą girlandę z patyczków wymuskanych przez słoną wodę i tak powstała ta dekoracja w skandynawskim stylu -EKO. Co wieczór zapalam w moim lampionie małą świeczkę i wpatruję się w morze , nie czekam jednak na mojego żeglarza , gdyż zawsze jest przy mnie na lądzie.

Jeszcze kilka dni zostało do końca mojego letniego CANDY , więc spieszcie się z zapisami.

Joanna

LAMBREKIN W ZACHODZĄCYM SŁOŃCU

2011-06-29T08:55:00.008+02:00

Lato , lato , lato w całej swojej krasie otwiera przede mną swoje zakamarki. Będę czerpała całymi garściami. Słońce , morska bryza i gorący piach to wszystko , co mi dziś do szczęścia potrzebne. Uwielbiam te letnie klimaty , pod warunkiem , że od brzegu morza dzieli mnie kilka metrów , a tak właśnie jest tego lata. Mam nadzieję , że w kolejnych latach też nic się nie zmieni. Kiedyś i tak wyprowadzę się na Bornholm. To mój cel i wielkie marzenie , a ja zawsze dostaję to co chcę. Zawsze!!!

W tej wspaniałej naturalnej scenerii dokończyłam mój lambrekin do firanki z batystu i już zaczęłam nową robótkę , ale na razie jestem na starcie i nie ma czym się pochwalić. Lambrekin ma 9 modułów z serduszkami , bo miało być romantycznie. Każdy moduł spokojnie można bez większego wysiłku udziergać w jeden dzionek - to wersja dla mniej zapoznanych z szydełkowymi oczkami , a dla tych bardziej profesjonalnych operatorek szydełka nadmieniam , że 3 modułki wyskoczą z pod ręki w jeden wieczór. Jest więc to bardzo wdzięczna praca. Do tego projektu użyłam bawełnianej nici merceryzowanej DMC TRADITION PLUS rozmiar 10 tj 530 m w jednym motku , zalecana grubość szydełka to 1,5 mm.

Z tego lambrekinu , jak tylko wrócę z wakacji uszyję batystową firankę na jedno z okien mojego letniego azylu. To będzie pierwsza firanka w tym stylu , ale planuję udekorować w ten sposób wszystkie 6 okien , więc upłynie trochę czasu zanim wszystko będzie gotowe , ale do emerytury na pewno zdążę.

Postanowiłam nauczyć się nowej techniki robienia firanek starą , babciną metodą. Jest to tzw. koronka siatkowa , inaczej koronka filet. Znalazłam nawet odpowiedni kurs w Milanówku i wybiorę się tam. Na razie próbuję swoich sił robiąc misterne , koślawe oczka , ale mam już odpowiedni przyrząd do tej zabawy , który wam prezentuję na zdjęciu poniżej. To stare drewniane coś niezbędne do tej robótki. Wygnębiłam je od pewnego rybaka , który używał go do naprawy swoich sieci i to właśnie ten przemiły miłośnik bujania się na maleńkim kutrze pokazał mi jak się robi splot siatki. Siedzę teraz godzinami na plaży i ćwiczę. Może kurs mi się nie przyda , kto wie.

Z gorącej plaży się wam słońce.

Joanna

MIEJSCE BŁOGIEJ LABY

2011-06-25T09:49:00.006+02:00

Choć już wakacje , to wcale nie ubyło mi zajęć. Po prostu jedne chętnie zamieniłam na drugie. Zamiast doglądać terminów , obiadków , zajęć pozalekcyjnych moich dzieci , nadrabiam moje
zaległe projekty. Mogę wam pokazać , gdzie mam swoją enklawę spokoju. To tu powstają moje hafty i inne rzeczy szydełkowe. Siadam sobie na ławeczce , popijam dobrą herbatką , a robótka aż się pali w rękach. To moje miejsce LABY.

Do towarzystwa zabieram zawsze ze sobą mój niezbędnik z przyborami do wszelkiego rodzaju robótek , abym nie musiała krążyć i donosić potrzebnych mi rzeczy. Jest też ze mną pewien miesięcznik do którego lubię zaglądać po inspiracje.

Uszyłam sobie też bardzo wygodny i wielofunkcyjny wałeczek. Jest mi niezbędny przy dłuższym wylegiwaniu się na ławeczce. Przydaje się też jako poduszka pod głowę , kiedy chcę troszkę pomarzyć i popatrzeć w niebo.

Jego szycie zajęło mi kilka tygodni , a to z tego powodu , że na początku była tylko koronka. Zakupiłam ją w sklepie z odzieżą używaną , wówczas była dołem bawełnianej sukienki. Kolejny krok to były próby dopasowania odpowiedniej jakości bawełny i to też mi się udało.

Na koniec pozostało mi tylko zrobić odpowiedni projekt i pozszywać całość , a efekty możecie sami ocenić. Romantyczny wałeczek vintage jest już gotowy. Jest bielutki jak letnia chmurka i słodki jak lody waniliowe.

Cieszę się ,że jest tak dużo chętnych , którzy zapisują sie na moje CANDY.
Ściskam wszystkich mocno.
Joanna

CANDY NA LATO

2011-06-15T08:06:00.004+02:00

Dziś dopadł mnie z za okna deszczowy dzień. Cieszę się nim , bo właśnie w takie dni moje życie wyhamowuje. Mam kilka chwil tylko dla siebie. Nie muszę szaleć w ogrodzie przy moich roślinach , choć bez tego nie ma dla mnie lata. Uwielbiam mój ogród i wszystkie kwiaty , które wykorzystuję do dekoracji moich zdjęć pochodzą właśnie z mojej hodowli.
Wciąż robię rozsady lawendy , a mam już dziesiątki krzaczków. Od wczesnej wiosny mogę cieszyć się kwitnącymi drzewkami oleandrowymi. Po nich zaczynają kwitnąć clematisy-powojniki szlachetne i alpejskie , połączone z pnącymi różami we wspaniałych kolorach.

No cóż przy tej ilości roślin jest co robić. Mój ogród posiada na szczęście automatyczne nawadnianie , co jest moim zbawieniem. W ten sposób oszczędzam i wodę i czas. Jest jeszcze wiele innych roślin , których nazw nie sposób tutaj powymieniać. Nie będę was zanudzać, bo tak jak obiecałam , czas na kolejną zabawę.

CANDY NA POCZĄTEK LATA

czas zacząć. Do przytulania mam dla was lnianą poduszkę o wymiarach 40x40 cm. Do zapinania służą delikatne troczki , a przód zdobi bielutki ornament. Mam nadzieję , że marzyłyście o takiej ozdobie swojego domku. Zapisujcie się zatem na moje candy. Zasady takie jak zawsze. Należy pozostawić komentarz pod postem , a na pasku bocznym swojego bloga umieścić zalinkowane zdjęcie poduszki i datę końca zabawy. Candy potrwa do 19 lipca , a zaraz po tym dniu nastąpi losowanie. Nie zwlekajcie więc z zapisami do zabawy.

Joanna

Z NUTĄ MIĘTY

2011-06-01T08:47:00.004+02:00

Wszystkich spragnionych zapraszam na moją pyszną kawkę. Wpadłam na przepis całkiem niedawno i jak to zapewne dzieje się w przypadku innych przepisów , całkiem nieoczekiwanie.
Było upalne popołudnie. Słońce zaglądało przez wszystkie okna i szpary do mojej kuchni. Umęczona codziennymi sprawami postanowiłam chwilkę odpocząć przy kawce. Okazało się to jednak zbyt gorącym pomysłem. Kawa poszła w odstawkę.

Kiedy sobie o niej przypomniałam była już zimna. Machinalnie sięgnęłam po dzbanek z mleczkiem i chciałam dolać odrobinę. Stało się jednak inaczej. W imbryczku jeden z domowników zaparzył miętę. Tak oto wylądowała ona w mojej kawce. Na początku chciałam wszystko wylać , ale najpierw spróbowałam i okazało się , że smakuje wyśmienicie. Przypomniały mi się zaraz moje zimowe wypady do Krakowa , do pijalni czekolady Wedla . Smak jest podobny , lecz zamiast czekolady , jest kawa i ta sama delikatna nuta mięty.

Zaraz zabrałam się do kombinowania z tym pomysłem , aby nadać mu bardziej cywilizowany charakter. Wygrzebałam gdzieś z dna szuflady babcine , stare sitko , włożyłam do niego saszetkę z ekspresową miętą , a na dno filiżanki wsypałam rozpuszczalną kawę , oraz kuleczkę z cukru trzcinowego. Zalałam wrzątkiem i otrzymałam całkiem delikatną kawkę z nutą mięty.

Postanowiłam jeszcze poeksperymentować z bardziej wyrazistym aromatem. Zaparzyłam zatem kilka saszetek mięty w dzbanuszku ( potrzymałam go ze 20 min na podgrzewaczu , aby wywar był mocny ) i tak przestudzony dolewałam do kawki rozpuszczalnej. W ten sposób mogłam dowolnie regulować natężenie miętowego smaku w napoju. Polecam wam wykonać próbę smaku i zrobić sobie w upalny dzień taki przysmak , zamiast zwykle pitej małej czarnej.
Muszę jeszcze sprawdzić napar z mojej miętki rosnącej w ogrodzie.

Czas nieubłaganie przeleciał mi między palcami , niedawno ogłaszałam CANDY dla was , a dziś chcę podać jego zwycięzcę. Zgłosiło się do mnie aż 105 osób i pozostawiło swoje komentarze. Miałma nie lada zabawę z wpisaniem wszystkich chętnych na karteczki do losowania. Zamieszałam w szklanej kuli ( używam ją zazwyczaj do ponczu w letni wieczór ) i po wydobyciu karteczki zobaczyłam napis:

.......................MAHRIAN.......................

Gratuluję zwycięstwa i czekam na wiadomość e mail.

Wszystkim , którzy brali udział w zabawie bardzo dziękuję i zaraz zapraszam na następne Candy , które ujawnię w kolejnym poście. Mogę tylko uchylić rąbka tajemnicy , będzie to jedna z moich poduszek.

Pytacie mnie o adres sklepu w jakim kupiłam kulki na naszyjnik. Muszę zatem zdradzić. Sklep mieści się w Toruniu przy ulicy Kopernika. , dokładnie pod wielką pasmanterią , więc jeśli ktoś będzie w grodzie Kopernika to polecam. Kule są w ciągłej sprzedaży .

Pytacie mnie jeszcze o rozmiar kul. Wszystkie są tej samej wielkości małej morelki.
Popatrzcie jeszcze na Allegro , sama tam nie szukałam , ale blogowiczki cosik tam znalazły.

Dziękuję , że jesteście i mogę wam tyle powiedzieć.
Joanna

JUBILERSKI TRIK

2011-05-28T09:00:00.007+02:00

Buszowałam ostatnio po sklepach. Czasem tak mam , lubię nagapić się na piękne rzeczy , nie kupuję wtedy , nie szukam okazji , tylko podziwiam. Lubię sklepy z kosmetykami , wystrojem wnętrz i obowiązkowo muszę obkolędować wszystkich jubilerów. Może jestem minimalistką , ale nie opływam w zbytki , bo po co mi to. Szanuję stan taki jaki jest , jestem zadowolona. Na pewno , gdybym wygrała w totka , to wiedziałabym , co zrobić z pieniędzmi , nie byłyby one zwyczajnie stracone. Mam określone plany z tym związane , ale to moja słodka tajemnica. Wracają do tematu , zachwycił mnie przepiękny naszyjnik na wystawie u Kruka. Cena zaś spowodowała lekki zawrót głowy. Kilka ceramicznych kulek na rzemyku i zaraz tysiąc złotych-to przesada.

Oglądałam to cudeńko i z prawej i z lewej strony i jak tylko się dało , westchnęłam na koniec i pomaszerowałam dalej , ale naszyjnik nie znikał z moich myśli. Pragnęłam go bardzo , bardzo , ale co z tego. Rozsądek zawsze u mnie bierze górę. Kupiłam sobie trzy wielkie gałki lodów , wiadomo na ochłonięcie i zapomniałam o całej sprawie-do czasu.

Tak , tak dobrze rozumiecie, trwało to do czasu , gdy weszłam do pewnej hurtowni z artykułami jubilerskimi i zdębiałam. Przetarłam oczy i pewnie miałam dość głupią minę , gdyż pani za ladą tylko mnie obserwowała i nic nie chciała nawet doradzić , czy jak to jest w zwyczaju tych pań z za lady , pomóc. Jak myślicie co zobaczyłam na jednej ze szklanych sklepowych witryn - moje wymarzone kule ceramiczne i to nie tylko ecru jak u wspomnianego jubilera , tylko kilka pięknych delikatnych kolorów , a najlepsza z tego wszystkiego była cena.

Kulka wielkości małej moreli kosztowała niecałe trzy złote. To jakieś czary pomyślałam , ale sprzedawczyni uśmiechając się powystawiała wszystkie kolorowe kule na ladę. Wówczas okazało się , że wybór nie jest taki prosty. Tak to jest , kiedy chce się troszeczkę , a dostaje się mnóstwo.

Ostatecznie zdecydowałam się na kombinację w kolorach vintage . Kupiłam trzy kulki ecru , dwie bladoróżowe i dwie szare. Każda z nich jest przepięknie szkliwiona. Do kompletu wybrałam jeszcze dwa elementy - kulki ze srebrnego drutu , oraz sześć "pierścionków" dla dopełnienia całości oraz rzemyk.

W ten sposób naszyjnik będę mogła dowolnie kształtować , dobierając kulki na różne sposoby , zmieniając ich liczbę , kolejność i kolor , mogę także używać wszystkich na raz.
Nazwijcie to jak chcecie - miałam farta!!!!!
Ciekawe co na to powiedziałby jubiler?

Słońca i farta dla was!
Joanna

WRESZCIE DLA SIEBIE.......

2011-05-24T11:34:00.011+02:00

Wreszcie zrobiłam coś dla siebie. W wirze przygotowywanych dla was poduszek znalazłam czas , aby pomyśleć o moim pokoiku w bieli i choć poduszka jest z lnu , to będzie bardzo pasowała. Obiecałam pokazać kilku osobom jak wygląda transfer obrazka na materiał lniany i właśnie to czynię. Jestem bardzo zadowolona z tego projektu.

Poduszkę o wymiarach 40x40cm uszyłam bez dodatku zamka , bo tak robiły nasze babcie. Z tyłu znajduje się otwór uszyty na zakładkę , co ułatwia wkładanie wypełnienia. Z doświadczenia wiem , że wkład nie może być zbyt mocno wypełniony , bo wówczas podusia źle leży.

Po bokach doszyłam dwie rozjaśniające bawełniane koronki , co ostatecznie dopełniło całość.

Mam jeszcze w planach popełnienie kilku takich Jaśków do kompletu. Wzór na przedzie znalazłam w internecie. Buszowałam na różnych stronach wpisując w google słowo ornament i natknęłam się na bloga http://graphicsfairy.blogspot.com/ tam znajdziecie mnóstwo tego typu wzorów do zrobienia nadruków.

Jeszcze zostało kilka dni do końca maja , czyli do zamknięcia mojego CANDY , więc nie zwlekajcie i zapisujcie się.

Dużo słonka i radości w zmaganiach z szyciem.

Joanna

PODUSZKA VINTAGE DLA MARTY

2011-05-18T11:32:00.007+02:00

Całkiem miły deszczowy dzień dziś mnie rano wygonił z łóżka. Tak pięknie za oknem pada , a w domku cieplutko i milutko. W sam raz aby usiąść do maszyny i dokonać czegoś ciekawego , tym bardziej , że zaległości się nawarstwiają z każdą chwilą.

Pewna kobietka Marta poprosiła mnie o uszycie dla niej dekoracyjnej poduszeczki-Jaśka. Wzór na przedzie miał być koniecznie zaczerpnięty ze stronic starych zeszytów nutowych. To dla mnie miła niespodzianka , kiedy wiem , że poszukujecie natchnienia nie tylko w ostatnim poście , ale przeglądacie cały blog od deski do deski .

Marta na pewno się ucieszy , bo zamówienie zrealizowałam praktycznie od ręki i nie będzie długo czekała na swój wymarzony ocieplacz wnętrza. Swoją drogą to szewc bez butów chodzi i muszę wreszcie znaleźć chwilkę i też uszyć kilka poduszek do dekoracji mojego białego królestwa. Na razie powstają tylko woreczki , przy okazji szycia różnych rzeczy. Zastanawiam się tylko , co ja do nich wszystkich powkładam. Jak uzbiera się kilka to na pewno pokażę je na blogu , ale musiałoby zaświecić słońce , bo wtedy wspaniale się fotografuje .

Pozdrawiam energetycznie z za zapłakanej szyby.
Joanna

RUSTYKALNE WSPOMNIENIA

2011-05-12T08:26:00.018+02:00

Witajcie zabiegane w codziennych sprawach , odpocznijcie na chwilkę i zróbcie sobie fliżankę pysznej herbaty. Niech ta krótka chwila wycięta z dnia będzie tylko waszą chwilką. Mi też się przyda odrobinka , małe 15 min , aby zwolnić.

Mając już przy sobie herbatkę wreszcie mam czas , aby pokazać wam co znalazłam w sklepie z antykami. Klamerki , tak klamerki , całe 15 szt stareńkich cudeniek. Pan sprzedawca był bardzo zdziwiony po co mi te damskie skarby. Za całe 10 zł miałam humor aż do wieczora , oczywiście zaraz zaczęłam kombinować , jak tu upiększyć moje cudeńka , chodź niektórzy uważaliby to za świętokradztwo , to klamerki , ale tylko 4 , dostały na próbę nowy image. Teraz wyglądają zupełnie jak arystokracja zdjęta z linki z praniem i na pewno cieszą się z tego nowego wyglądu. Od tej chwili już nigdy nie zawisną na strychu przytrzymując wielkie majciory jakiejś słusznych rozmiarów pani. Teraz będą się tylko pokazywać na moich blogowych salonach i tylko do dekoracji.

A strych został zamknięty na 2 wielkie klucze , które do klamerek dołożył mi pan ze sklepu z antykami , aby nikomu do głowy nie przyszło wynieść klamerki z powrotem.

Skrzynka drewniana z malutkim uchwytem po środku przyjechała do mnie wraz z kluczami i klamerkami. Nie wiem jeszcze czy machnąć ją na biało , czy zostawić taką jaka jest. Na razie służy mi jako przenośnik i schowek na moje wariackie bibeloty.

Pewnie wypatrzyłyście już co kryje się w mojej skrzynce. Nowy sekretnik powstał na zamówienie pewnej osóbki. Tym razem przód ozdobiłam starą reklamą francuskiego mydła , oraz guziczkiem od babcinej poduszki , a całość ujęłam w delikatny , pasiasty róż. Znów wyszło słodko.

Drugi sekretnik biało-granatowy musiał przyjść na ten świat , gdyż pani pozazdrościła drugiej pani takiego cudeńka i też zapragnęła zapisywać sobie coś na malutkich stroniczkach , a potam związywać misternie kokardki. Panie zupełnie poszalały , bo zamówiły jeszcze jeden trzeci żółciutki notesik dla wspólnej przyjaciółki , na prezent zapewne urodzinowy. W ten oto sposób zajęta byłam czałą sobotę. Co prawda żółty się jeszcze suszy , ale jutro czeka je daleka podróż na drugi koniec Europy .

W tak zwanym "międzyczasie" dokończyłam lawendowy woreczek , w którym ukryję mój pamiętnik w takim samym kolorze. Będzie mi przypominał te wiosenne dni , w których nad nim pracowałam. Zawsze tak jest. We wszystkich moich pracach ukryta jest jakaś historia dni , czasem przypominają mi zdażenia bardzo odległe i za każdym razem miłe chwile , bo spędzone z igłą w ręku.

Jeszcze troszkę czasu zostało , aby wpisać się na moje candy.

Joanna

CANDY W I ROCZNICĘ

2011-05-04T21:06:00.016+02:00

Dawno nie pokazywałam się w necie, miałam sporo zajęć. Najpierw wielkie rodzinne święta , a potem rowerowa majówka. Nawet nie mogę wam opisać jak piękne są Bory Tucholskie mijane rowerem. Brak słów , to trzeba samemu wykonać , choć kondycja jest tu niezbędna. W tym regionie naszego pięknego kraju jest wiele leśnych szlaków rowerowych i nie sposób wszystkich objechać podczas jednej majówki , tym bardziej , że w tym roku pogoda była typowo skandynawska. To jednak nie popsuło moich planów. Spędziłam zatem czas bardzo , bardzo aktywnie i to mnie cieszy najbardziej.

Koniecznie muszę pokazać wam co udało mi się w zawrotnym tempie wyczarować. Znów powstały w mojej małej Fabryczce z Mglistego Snu dwa sekretniki w delikatnych kolorach. Jeden zielonkawy pojedzie za tydzień do Indonezji ( WOW!) , a drugi trafi do miłej osóbki , która zapisze się na moje

ROCZNICOWE CANDY

Zastanawiałam się , który sekretnik wysłać na koniec świata , a który pozostawić w naszym kraju i uznałam , że większość z was na pewno zapragnęłby koloru fioletowego z delikatnym białym haftem i napisem LAVANDE. Wierzch jest puszysty , gdyż pod materiał wsunęłam odrobinę poliestrowego wypełnienia , a kartki są z tłoczonego , grubego papieru w kolorze spłowiałej lawendy.

Całość jest M E G A słodka i bardzo kobieca.

Drugi w kolorach bardzo płowej zieleni ozdobiłam oryginalnym amerykańskim patchworkowym materiałem zakupionym podczas mojej ostatniej wizyty w Krakowie. Piękny wzór pnączy i małych kwiatuszków idealnie pasował do tak delikatnego projektu. Ten właśnie zielonkawy notesik niedługo opuści nasz kontynent i pojedzie w nieznane i mam nadzieję , że spodoba się filigranowej osóbce , która przeleje na jego kartki swoje myśli.

Wzory napisów są mojego projektu , więc każdy z sekretników jest jedyny i niepowtarzalny. Nie wiem czy przywiązujecie do tego wagę , ale ja wielką i dlatego zawsze cieszę się ogromnie , jak wykonam coś oryginalnego.

Na dolnym zdjęciu widać dokładnie środek sekretnika. To informacja dla tych , którzy są bardziej ciekawscy i pokuszą się o samodzielne zrobienie własnego pamiętnika.

Zasady mojego CANDY takie jak zawsze. Pozostaw swój komentarz pod tym postem , a na bocznym pasku swojego bloga umieść zalinkowane zdjęcie i informację o mojej słodkiej zabawie. Ogłoszenie wyników ostatniego dnia maja. Życzę wam szczęścia!!!!!!

Muszę jeszcze wspomnieć o tak potrzebnych wszystkim klamerkach z okrągłą główka. Cierpliwie czekam na dostawę od mojego osiedlowego stolarza , a jak się pojawi to zaraz dam wam znać.

Joanna

POZAZDROŚCIŁAM WORECZKA I MAM......

2011-04-21T22:57:00.014+02:00

Pozazdrościłam Maji 71 , zrobiła dla mnie prześliczny woreczek , a ja oczywiście musiałam zrobić swój autorski projekcik. Zabrałam się z wielką pasją do roboty. Pomogło mi w tym jak zawsze szydełko. Po kilku godzinach powstał woreczek z otworkami na przewlekanie tasiemki. Zapragnęłam jednak romantycznego wykończenia i dorobiłam do całości ażurową falbankę. Po ściągnięciu tasiemki , góra układa się w kształt róży.

Aby mój woreczek nie był zupełnym plagiatem postanowiłam ponaszywać na jego lewym rogu tak zwane przeze mnie landrynki. Są to uszyte ręcznie malutkie ozdóbki a`la Tilda. Pierwsza to ciupeńkie serdyszko z różyczką , druga to kwiatuszek z koralikowym środkiem i trzecia jak lukrowane ciasteczko na bawełnianej tasience.

Wyszło bardzo , bardzo słodko i Tildowato. Do zrobienia tych słodkości użyłam materiałów wyszukanych w sklepach pochodzenia różnego , które namiętnie kolekcjonuję na takie właśnie okazje.

Dziękuję za ponad setkę e maili i wiem , każda z was musi mieć klamerki , ale II dostawa się skończyła , a następna dopiero po świętach , więc proszę o cierpliwość. Klamerki już się robią i na pewno dla wszystkich wystarczy. Nie wiem czy zdołam ogarnąć zamówienia do majówki , ale staram się po kolei realizować wasze marzenia. Proszę pokażcie na swoich blogach klamerki ode mnie , pochwalcie się zdobyczą , nie chowajcie ich w szufladach.

Dla Was wszystkich wspaniałych Świąt Wielkiej Nocy.

Joanna

KLAMERKI CZ II PREZENT I WIELKANOCNA DEKORACJA

2011-04-18T18:38:00.014+02:00

Ogromnie jestem szczęśliwa , że tyle z was do mnie napisało i cieszę się , że klamerki wpadły wam w oko. Odzew był natychmiastowy i pierwsza partia klamerek popłynęła do was. Teraz czas na drugą odsłonę. Dla tych wszystkich , którzy myśleli , że dla nich zabraknie, mam dobrą wiadomość. Stolarz po wielkich namowach zgodził się dorobić jeszcze jeden pełny karton klamerek , więc kto ma chęć to zapraszam. Kotakt w tej sprawie tylko poprzez pocztę e mail.

Swoją drogą jestem bardzo ciekawa , ile jeszcze razy uda mi się namówić stolarza na takie moje fanaberie. Niestety , gdy przebąknęłam mu coś o szpulkach , wydął tylko policzki i powiedział ,że on się zajmuje poważnymi rzeczami , a nie szpulkami i sprawa na tym się skończyła. Tak więc ten temat został pogrzebany.

Wiele czasu pochłonęło mi pakowanie klamerek i cała związana z tym logistyka , że zapomniałam o całym świecie , a tu nagle wyskoczyło mi bardzo miłe i niespodziewane spotkanie z Mają 71. Wyobraźcie sobie jaka byłam zaskoczona , gdy dostałam od tej zakrconej w ażyrowe wzory kobietki zaległy prezent urodzinowy. Po pierwsze wzruszyłam się ogromnie , bo urodziny mam w lutym , a ona o tym pamiętała , po drugie pomyślałam jak długo się nie widziałyśmy , po trzecie zamarłam , gdy otworzyłam paczuszkę. Moja kochana Maja zrobiła dla mnie na drutach prześliczny woreczek w delikatnym kolorze ecru. W środku znalazłam też kłębek bawełnianych nici , chyba na zachętę , bo druty to dla mnie czarna magia , nie to co szydełko i igła , a także dwa świeczniki do decupage. Wzruszyłam się do łez. Miło mieć takie przyjaźnie w koło siebie .Dziękuję Maju!!!!

W przerwach od codziennych zajęć bardzo po malutku powstawało moje wielkanocne jajo. Jeszcze dużo czasu powinnam poświęcić na jego lakierowanie i szlifowanie , ale i tak uważam , że warto wam je pokazać. Uwielbiam różane klimaty tak samo jak lawendowy powiew wiatru , więc zastosowałam najpiękniejszy motyw jaki miałam i efekt bardzo mnie ucieszył.

Miło robić coś ze wzorem w róże , gdy na dworze ledwo pękają pączki liści , a tu już lato w pełni. Rozmarzyłam się przy tym deseniu , poczułam lekki powiew morskiej bryzy i tańczące zajączki słońca na policzku. Ten letni , błogi czas niedługo zagości w moim sercu , a ja już go wypatruję.

Czas biegnie jak obłędnie szybko.........

Joanna

KLAMERKI I SPINACZE DREWNIANE RUSTYKALNE DLA WAS

2011-04-12T15:45:00.006+02:00

Specjalnie dla was moje kochane wyczarowałam w pewien niemagiczny sposób klamerki. Tak lubiane i potrzebne w każdym prawdziwym domu . Nie mam ich całego wagonu , ale całkiem pokaźną ilośc i mogę się podzielić , jeśli macie ochotę. Slijcie zatem e maile , bo jak wiecie , nie chowam przed wami nic w szufladzie , tylko jak mam to chętnie się podzielę. Długo mi zajęło popracowanie nad znajomym stolarzem , aby zechciał przestawić maszynę i zrobić dla mnie te cuda. Wykonał je bardzo starannie z drewna bukowego i obiecał , że będą trwałe jak za czasów naszych babć. Klamerki pakowane są po 10 szt , więc nie zamawiajcie hurtem. Wielkość jest też niczego sobie , bo aż 11cm , co oznacza , że są nieco większe od standartowych spinaczy do bielizny ( jak to nazywają inni ) Zachwyciłam się ich kształtem . Są takie delikatne w dotyku i mają piękny jasny kolor. Postanowiłam kilka z nich wystawić na lato na powietrze. Niech leje na nie deszcz , niech smaga je wiatr i ogrzewa słońce. Ciekawe jaką posiądą barwę-może babciny ząb czasu uda się w ten sposób uzyskać szybcije. Zaeksperymentuję. Znów tak wyszło , że nie usiedziałam na miejscu , bo miałam na głowie pełno klamerek. Miłego dnia. Joanna

WELCOME TO SCANDINAVIA

2011-04-05T12:15:00.013+02:00

Witajcie! Dzisiaj dostrzegłam w moim ogrodzie slicznego cytrynowego motyla. Teraz wiem , że to już wiosna na całego. Jakoś ostatnie chwile upłynęły mi na dekorowaniu mojego bajecznego pokoju i nie miałam wiele czasu na podziwianie przyrody. Efekty pracy możecie zobaczyć na moich fotkach. Skandynawia zawsze była moim nieosiągalnym marzeniem. Sama nie wiem , czy chciałabym tam zamieszkać , ale na pewno zapragnęłam mieć w swoim domu taki kącik , który przypominałby mi tamte klimaty. Udało mi się to i jestem bardzo , bardzo szczęśliwa. Uwielbiam ten rejon Europy z wielu powodów , a szczególnie dlatego , że mieszkający tam ludzie pasjonują się wytworami ludzkich rąk i kochają stare sprzęty. To coś co mnie do nich ciągnie. Potrafią żyć w zgodzie z naturą i cudownie odnawiać antyki. Obowiązkowo w kolorach błękitu i bieli w środku domu i mocnych naturalnych kolorach na zewnątrz. Mój pokoik to taka namiastka Skandynawii , ale bardzo łatwo przemienić go we francuskie wnętrze , a wszystko za sprawą dodatków. Wystarczy zmienić błękitne detele na róż , dodać rośliny i zamieszkać w Bretanii. Tak to sobie wszystko ułożyłam w wyobraźni i może to nie ma nic wspólnego z rzeczywistością , ale tak jest dobrze. Uwielbiam zaszyć się pośród bieli z igłą w dłoni i zatracić się............. choć na chwilkę. Teraz przyszedł czas na ogłoszenie wyników CANDY . tak się cieszę , że zgłosiło się do mnie tyle wspaniałych osób i mogłam pozaglądać do nich na blogi , zobaczyć co robią i co je fascynuje , jak jedzą , jak żyją - to wspaniała wirtualna przygoda . Dziękuję za wasze komentarze i e maile. Osobą , którą wylosowałam jest Bree , której gratuluję i proszę o kontakt do przesyłki. Do zobaczenia Joanna

WYCZAROWANY NASTRÓJ

2011-03-23T13:09:00.024+01:00

Pięknie zaświeciło słoneczko i wiosna pędzi do przodu. Wieczory jednak są jeszcze ciemne i chłodne , jest więc czas , aby sobie umilić te kilka godzin przed snem i zapalić własnoręcznie zrobione światełko. Kilka osób interesowało się jak w mojej fabryczce Mglistego Snu powstają świece i właśnie nadszedł czas wam o tym opowiedzieć.

Świece są dosyć pokaźnych rozmiarów , a zależy to od formy oczywiście i naszych potrzeb.
Ja do stworzenia jednej świecy potrzebuję szklanego wazonu o kształcie walca , dwóch białych , grubych świec , suszonych kwiatów , barwnika do stearymy i garnka oraz drewnianej łyżki.

Trzeba bezwzględnie przestrzegać zasad bezpieczeństwa , gdyż podgrzewanie stearyny na wolnym ogniu grozi zapłonem oparów cieczy i pożarem , a także poparzeniem.
Ja nie spuszczam z oka garnka podgrzewając stearynę nawet na sekundę i roztapiam ją na kuchence elektrycznej. Myślę , że to wystarczy. Stearyna jest gotowa do zalania formy na świecę w momencie , gdy zaczyna skwierczeć drewniana łyżka zanurzona w garnku.

To tyle jeśli chodzi o technologię.

Tak wygląda przygotowana forma. W szklanym wazonie-naszej formie umieszczam do góry nogami grubą świecę w kolorze białym. ( Jesli macie świecę pokrytą jakimś dowolnym kolorem należy go zeskrobać nożem , a resztki koloru zachować w pudełku , bo posłużą nam jako barwnik ). Następnie wypełniam wolną przestrzeń suszonymi roślinami w kolorach jakie mi się podobają. Kiedy forma jest gotowa zaczynam podgrzewać stearynę zgodnie z zasadami najwyższego bezpieczeństwa , które już opisałam wcześniej tj wkładam do garnka drugą białą świecę i pilnuję ( oczywiście wyciągam knot , bo on mi się już nie przyda). Kiedy stwierdzę , że ciecz jest już dobrze rozgrzana , zalewam formę , a na górę sypię łyżeczkę od herbaty barwnika , który otrzymałam z kolorowej świecy. W gorącej stearynie roztopi się on i da nam piękny kolor.

Sposób ten jest wypróbowany i nie trzeba kombinować. Dajemy czas naszej formie , aby wszystko spokojnie ostygło. Nie przyspieszajmy tego procesu wkładając do lodówki , gdyż świeca popęka. Po około 1 dobie możemy wyjąć świecę z formy , wydłubać knot i cieszyć się jej unikatową formą i ciepłym światłem. Nasza forma musi lekko rozchylać się ku górze , aby można było wyjąć świecę. Wszystkie użyte przybory , pobrudzone od stearyny wspaniale myją się w zmywarce do naczyń i są gotowe do następnych twórczych zadań.

Zapisujcie się na moje Candy i piszcie w razie pytań na

joannaradziun@wp.pl

Zawsze chętnie podpowiem i pomogę.

Joanna

ZAPISANE MARZENIAMI

2011-03-16T13:34:00.005+01:00

Marzenia-warto je mieć , trzeba marzyć , lecz czy o nich nie zapominamy? Co chcieliśmy osiągnąć dziesięć lat temu i co z tego wynikło? Ja już wiele marzeń przetraciłam w rzece życia.

Teraz mam zamiar to zmienić. Będę zapisywać swoje plany i drogi życiowe , a przede wszystkim zapiszę marzenia. Nie będzie to pamiętnik-tylko miejsce na marzenia i ważne dla mnie plany.

Dla tak istotnych zapisków powstał słodki notesik. Jeden dla mnie , a drugi dla mojej siostry , który niebawem do niej pojedzie. Obie uwielbiamy Francję , więc nie mogło zabraknąć maleńkiego akcentu. Na początku powstały dwa hafciki. Wyszywane wielokolorową mulinką DMC nr 99 na białej Aidzie 18.

Nastepnie wycięłam z delkatnie pastelowych arkuszy A4 kwadraty o bokach 20x20 cm.
Na jeden notesik potrzebowałam 5 kartek. Poskładałam je na 8 trójkatów , widać to na zdjęciu powyżej.

Kartki poskładałam w ten sposób , aby powstały mniejsze kwadraty o bokach 10x10 cm. Posklejałam je klejem introligatorskim , dopasowując w odpowiedni sposób ( kleiłam na przemian- układając środek kartki do rogów i na odwrót , aby notes dobrze się otwierał).

Sklejone kartki trafiły na 12 h pod prasę ( kilka tomów encyklopedii ). W tym czasie zajęłam się komponowaniem okładki. Potrzebowałam dwóch kartoników 10x10 cm na przód i tył. Na początek na wybrany materiał naszyłam kanwę z haftem , a gdy było gotowe naciągnęłam materiał na karton i umocowałam po lewej stronie nitką , dobrze napinając .

Klejem do materiałów umocowałam na spodzie kartonika tasiemkę i przykleiłam go do wysuszonych , poskładanych kartek. Tak samo postępowałam ze spodnią częścią.

Moja siostra padnie jak otworzy skrzynkę na listy . Na pewno posypią się zamówienia na kolejne notesiki i znów będę miała dużo , dużo roboty.

Lubię tworzyć i chcę to robić zawsze! To będzie pierwszy wpis do mojego notesu z marzeniami.

Musicie koniecznie zrobić sobie takie cudo!!!!!!!!!

Zapisujcie się na candy , czekam na was zawsze w moim Mglistym Śnie.

Joanna

VINTAGE CANDY ...........

2011-03-11T16:22:00.011+01:00

Witam wszystkich buszujących od czasu do czasu na moim blogu. Dziękuję za miłe słowa uznania i zainteresowanie moimi wytworkami. Jak zwykle dużo piszecie do mnie i prosicie o porady. Jestem z tego ogromnie dumna , że mogę wam cośik podpowiedzieć.

Agnieszko z niebieskości- podeślij mi adres domowy na e maila , to prześlę ci kilka wzorów wielkanocnych na kartki świąteczne.

Maggis Zaubernadel- opisz mi na e mailu o jaki wzór ci chodzi i który spodobał ci się najbardziej , a postaram się przesłać ci jego schemat.

Teraz czas aby pokazać co robiłam przez tydzień , gdy mnie nie było w wirtualnym świecie.
Całkiem nieoczekiwanie wpadł do mnie taki prześliczny fikuśny wzorek klateczki dla ptaszków.
Zaraz postanowiłam zadziałać. Wyszukałam w mojej przepastnej szafie odpowiednie materiały i postanowiłam uszyć coś co w świecie papieru nazywa się scrapbooking , a w świecie igły patchwork. No może powstało coś na granicy tych dwóch światów.

Dla dekoracji ozdobiłam jeszcze guziczek metodą decupage , który bardzo przydał mi się do ozdobienia poduszeczki-zawieszki.

Tak więc w mojej fabryczce z mglistego snu na świat przyszły trzy klateczki.
Pierwsza wyszyta białą mulinką na delikatnym , naturalnym lnie.

Druga wyszyta białą mulinką na błękitnej Aidzie 14.

Trzecia wyszyta błękitną nitką na białym materiale o nazwie Hardanger tj splot 22.

Wzór bardzo , bardzo prosty nawet dla początkujących maniaczek haftu krzyżykowego. Całość haftuje się góra godzinkę z przerwą na kawę i TVN 24.

Dla wspaniałego ostatecznego efektu dobrałam odpowiednie materiały. I przygotowałam się do ostatecznego szycia na maszynie.

Tak gotowe materiały pozszywałam i nadałam im kształt zawieszek. Środek wypchałam wspaniale sprężystym włóknem .

Miało być Candy i gdzieś uciekło. za co przepraszam .

Do zdobycia jedna z zawieszek. Umieść zalinkowane zdjęcie zawieszki na pasku bocznym swojego bloga z informacją o moim candy i zaczekaj do 5 kwietnia na wyniki losowania.

Joanna

SALT & SUGAR

2011-03-05T22:27:00.019+01:00

Rzadko przechadzam się po galeriach handlowych , bo szkoda mi czasu. Robię to niezwykle rzadko. Kiedy jednak tam trafię to koniecznie pędzę do sklepu home&you , aby wypatrzyć coś ciekawego. Tam właśnie zaopatrzyłam się w urocze pojemniki do soli i cukru. Już kiedyś miałam takie , ale poległy na polu kuchennej bitwy.

Kłopot był w tym , jak tu poznać co jest co i nie posolić herbaty. Od czego jest igła i nitka. Zabrałam się do haftowania serduszek znaczników i właśnie wtedy przypomniałam sobie , jak moja mama na ubrankach wyszywała mi inicjały , kiedy miałam iść do przedszkola . To takie wzruszające. Czasem myślę , że dobrze mi tu i teraz i nie muszę żyć tak jak pokolenie mojej mamy. Pohaftuję sobie dla przyjemności i jestem szczęśliwa.

Kiedy oba serduszka były gotowe to wyprasowałam je starannie , aby haft ułożył się równomiernie i zabezpieczyłam pole wyszyte flizeliną z klejem . Zawsze tak robię z lewą stroną haftu krzyżykowego. Zapobiega to zciąganiu się robótki i mam wtedy gwarancję , że haft będzie idealnie ułożony. Polecam tą technikę szczególnie do zabezpieczania większych prac.

Znaczniki naszyłam na tasiemki , które dopasowałam do rozmiaru uchwytu na wieczku pojemnika. Środek wypełniłam poliestrem z poduszki , którą kupiłam w tym celu. Jej zawartość się kurczy w miarę nowych pomysłów. W środku jest tak dużo wkładu , że postanowiłam zrobić moim dzieciom niespodziankę i napełniłam nim od nowa ich ulubione misie z dzieciństwa. Efekt był zaskakujący i bardzo pulchniutkie miśki dostały nowe życie.

Wzorki na znaczniki zaczerpnęłam z zeszytu haftów DMC z kolekcji sercowej. Miniaturowe poduszeczki ( 2x2cm) mają przód i oczywiście tył , jak przystało na takie słodkie ozdóbki. Sami zobaczcie.......

Miłej niedzieli ...............................Joanna

WŁOSKIE SKLEPIKI

2011-02-24T09:29:00.017+01:00

Witam wszystkich moich bywalców blogowych. Jak obiecałam , pokarzę wam dziś co robiłam podczas ferii w przepięknych włoskich Dolomitach. Nie napiszę już o pysznej jeździe na nartach, ani cudownych włoskich kolacyjkach , tylko o fascynującym zjawisku jakim są robótki ręczne.
Nigdy bym nie przypuszczała , że w samym sercu Alp w maleńkim miasteczku Predazzo , w którym jest tylko jedna główna ulica , znajdę aż 7 sklepików z prześlicznymi materiałami do patchworka , decupagu , scrapbookingu , pasmanterią i innymi bardzo , bardzo interesującymi mnie rzeczami . Co prawda ceny przyprawiają o zawrót głowy , ale są tam wszechobecne przeceny , końcówki serii i można za kilka euro coś dla siebie znaleźć. Tam właśnie udało mi się wypatrzeć dwa kupony materiału , jeden ze wzorem śnieżynkowym, a drugi w serduszka.

Zakupiłam jeszcze po kilka metrów ślicznych tasiemek , bardzo dobrej jakości i będę mogła poszyć sobie kilka ładnych projektów. Uwielbiam wszelkiego rodzaju krateczki , bo są zawsze na czasie i pięknie wyglądają.

Cieszę się ogromnie pokazując wam jeden z tych uroczych sklepów. Tam wszyscy przywiązują wielką wagę do wyglądu i dekoracji domów zarówno w środku jak i na zewnątrz. I pewnie z tej przyczyny jest to istny raj dla takich osób jak ja.

Nie spotkałam w tamtej okolicy stylu vintage , ale to nie była Francja. Kolory najbardziej popularne to czerwień , zieleń i granat , a wszystko podane na wspaniałych lnach i bawełnach.
Kratki , serca i oczywiście motywy górskie , świąteczne i zwierzęce. Dużo haftów krzyżykowych i płaskich.

Prym wiodą tam tkaniny patchworkowe. Jesli ktoś nie potrafi sobie z tym poradzić to znajdują się tam miejsca , gdzie w określonych terminach prowadzone są darmowe kursy . Zajmują się nimi sprzedawcy. Takie przedsięwzięcia zciągają wiele osób dla których robutki ręczne są ważne. Lekcje są niestety tylko w języku włoskim. Odwiedzając alpejskie kraje podziwiam wielki szacunek i przywiązywanie ogromnej wagi do rzeczy wykonanych własnoręcznie. Są one bajońsko drogie i szalenie modne , a na każdym nawet najmniejszym serduszku jest zawieszka z nazwiskiem i adresem wykonawcy tego cudeńka. Przeważnie są to małe kolekcje , więc tym większa ich popularność. Co mnie zaskoczyło to to , że Polacy chętnie płacili po kilkanascie euro za małe zawieszki , niedostrzegając jaki potencjał tkwi w ich własnym kraju. My też tworzymy o wiele piękniejsze rzeczy , wystarczy rozejrzeć się po necie , ale jakoś mało jest osób kupujących. Tak to już jest. Cudze chwalicie , swojego nie znacie.

Udało mi się obszyć jedno z moich haftowanych serc jedną z włoskich tasiemek i bardzo podoba mi się tego efekt. Serduszka nie zatrzymałam u siebie , bo przyobiecałam je pewnej osóbce. Mam nadzieję , że do niej dotarło i uszczęśliwi ją w te mroźne dni.

Joanna

SERCA NA WALENTYNKI

2011-02-14T11:16:00.020+01:00

Dziś szczególny dzień dla wszystkich zakochanych , poszukujących miłości , singli ( bo też w głębi serca myślą o drugiej połówce ) , matkach z wózkiem w kolejce po chleb. Każdy marzył nie jeden raz w życiu o wzniosłych uczuciach , ale życie pisze swój scenariusz i trzeba cieszyć się każdą wspaniałą chwilą , robić to co się kocha i wierzyć w swoje siły , a miłość no cóż , nie jedno ma imię i trzeba o nią nieustannie dbać.

Dosyć filozofii na dziś. Zapragnęłam uczcić ten dzień i pokazać Wam moje sercowe zbiory. Na początek ceramiczne serduszko z lawendowym wzorkiem i lawendowymi suszonymi kwiatuszkami wewnątrz , daje odrobinę tej szlachetnej woni w mojej szafie. Kupione na bazarku ze starzyzną.

Serduszko zrobione niedawno w mojej fabryczce mglistego snu na szydełku. Wzór z głowy powstał na potrzeby lnianego mięciutkiego serca wypełnionego poliestrem. Robi się je niezwykle łatwo w jeden wieczór. Na początek szyjemy serce , a potem dorabiamy wzór na wymiar zaczynając od środka kwiatka , następnie improwizujemy resztę wzorka. Najważniejsze aby pasowało.

Serce od wieloletniej przyjaciółki Małgorzaty z Rybnika na pamiątkę naszego nieplanowanego spotkania jesienią.

Serce haftowane na próbę metodą węzełkową. Lawendowy wianuszek mojego projektu powstał przy użyciu dwóch kolorów fioletu i zieleni. Jest to doskonała technika przy ozdabianiu małych powierzchni.

Serce z kamienia. To dopiero hit. Niekiedy ktoś ma je w swojej piersi , u mnie tylko do dekoracji. Na wyrzeźbionym czarnym piaskowcu spoczywa metalowe , ażurowe bieluśkie serce , a w nim kolejne kamienne. Niezła pamiątka z włoskich Dolomitów.

Serce Tyrolskie oddaje atmosferę tych rejonów Alp. Kolory granat , czerwień i zieleń to ich sztandarowe barwy. Lubują się w nich wszyscy alpejscy mieszkańcy , bez względu na narodowość.

Ostatnie serce to zapowiedź kolejnej odsłony Mglistego Snu.

Bardzo dziękuję Atenie z blogu Drewniana Szpulka za wspaniały przepis jak uszyć serduszko , aby nie zmarszczyło ci się w środku.

Chciałabym też wyjaśnić Ewelinie Art , która zapragnęłą wylansować się na moim blogu , aby zdobyć popularność , bo jej na tym bardzo zależy , że nie tendy droga moja kochana.

A Anima iss-ola prosi o przysłanie wzoru monogramu i sanek. O monogramy powinnaś zgłosić się do ich właściciela , którego imię podałam w poście. Wzór saneczkowy też możesz zamówić , podałam adres strony wszystkim gdzie można go znaleźć.

Joanna

MONOGRAM W KOLORACH RÓŻU

2011-01-27T21:26:00.008+01:00

Długo nie było mnie w wirtualnym świecie , lecz wracam dosłownie na chwilkę , aby pokazać wam ostatnią robótkę , którą udało mi się wymodzić w natłoku codziennych zajęć.
Woreczeka na babskie kosmetyki będę potrzebowała w czasie moich podróży. Jest doskonale pojemny i zmieści w sobie najpotrzebniejsze rzeczy , a jego kształt idealnie dopasowuje się do wolnej przestrzeni walizki.

Ozdobiony cieniowanym monogramem , którego wzór podarowała mi Penelopa . Do haftu potrzebowałam dwóch kolorów muliny DMC 3806 i 3804 oraz lnu z domieszką bawełny kupionego w sklepie z tkaninami , a także kawałka różowego materiału na podszewkę.

Haft nie był skomplikowany , a samo szycie to po prostu cud , że się udało. Założyłam sobie , aby było prawie bez szwów i tak jest.

Tak woreczek prezentuje się w całym swoim pięknie.

Czas już nadszedł na ogłoszenie do kogo pojedzie lampion- korona
Mała był konkurencja , lecz losowanie wybrało

Annaszę

Gratuluję i proszę o kontakt na moją skrzynkę.

Uciekam na narty. Miłych ferii.

Joanna

W NOWYM ROKU

2011-01-10T12:10:00.018+01:00

Nowy Rok się rozpoczął , a mnie jak nie widać , tak nie widać w wirtualnym świecie. Tak dla kondycji wypuściłam się na polskie stoki i to na dłużej. Zaskoczyła mnie ilość chętnych do szusowania i nauki tego wspaniałego białego szaleństwa. Tak sobie pomyślałam , że jak już się wjedzie gondolką na szczyt , to człowiek jest taki malutki , bezbronny wobec całej przeogromnej przyrody i otaczającego go świata , a jednak radzi sobie ze wszystkim. Właśnie tam na górze zapominam o kłopotach i codzienności i kieruję moje dwie chudziutkie narty ku dołowi , czuję wiatr na policzkach i wtedy jestem częścią przestrzeni , która mnie otacza. Częścią tego wspaniałego dzieła jakim jest świat.

Zainspirowana wróciłam i postanowiłam zatrzymać przy sobie ten obraz . Tak powstał mi w głowie pomysł na śnieżynkowo-gwiazdkowe mydełka z lawendowymi pączkami. Zaopatrzona w potrzebne urządzenia i materiały, troszkę poczarowałam i powstały takie oto cudeńka.

W mojej małej fabryczce mglistego snu pojawiła się ornamentowa gwiazdka i inne ozdoby z masy samoschnącej ,które będę mogła użyć w kolejnych projektach.

Urodził się też maleńki ptaszek z gałązką w dziobku . Wyszyłam go na zwykłym lnie o bardzo gęstym splocie dwoma kolorami muliny DMC jasnym 819 i ciemniejszym 3064 oczywiście krzyżykami , co było nadzwyczaj pracochłonne. Do ozdoby użyłam także kilku maleńkich perłowych koralików , drewnianego guziczka w kształcie serca pomalowanego na biało farbą akrylową , a także kawałka bawełnianej wstęgi.

Całość stworzyło zawieszkę-poduszeczkę do dekoracji mojego domku. Podpatrzyłam ten pomysł u Maji 71 z bloga Tymczasem. Teraz szykuję kolejne cudo , więc zmykam , bo na moje nieszczęście doba ma tylko 24 godziny.

Joanna

SZKLANY KLOSZ....PREZENTY....SKOŃCZYŁAM ....

2010-12-20T13:18:00.029+01:00

Długo mnie nie było w wirtualnym świecie , to dowód na to , że nie jestem uzależniona od internetu. Przez to czasami nie ma ze mną kontaktu. Poczta jednak działa zawsze i tak oto przyniosła mi przecudowne prezenty od JOLANNY. Byłam zaskoczona , że ta niesamowita dziewczyna chciała podzielić się ze mną swoją twórczością.

W paczuszce były prawdziwe skarby. Dopracowany do perfekcji bieluśki domek. Dwa cudowne anioły z masy solnej i serce w kolorze piernika, a także wielkie szyszki ,które użyję do świątecznej dekoracji.

Jolanno zrobiłaś mi ogromną niespodziankę i też postanowiłam umilić ci ten świąteczny czas , więc wypatruj listonosza. Dziękuję!!!!!!

Tak jak obiecałam muszę pokazać moją nową dekorację , która stoi na ganku i zaprasza w zimową noc płomieniem z lampiona zmarzniętych wędrowców. Miał być klosz i jest , mój ogromny , prawie metrowy , szklamy i cudny. Pod nim mogłam ukryć wiele ciekawych dekoracji.

Zmieścił się druciany koszyk w stylu shabby ( kupiony latem na targu ) , drugi anioł z gipsu , złota bąbka , gałązki cisu pospolitego i biała korona." Pod sufitem " udało mi się zawiesić na pałąku od koszyka szklaną , ośnieżoną choinkę.

I właśnie w tym momencie mam niespodziankę dla tych wszystkich , którzy uważnie czytają teksty blogów. Wśród osób , które zostawią podpis pod postem i umieszczą zalinkowane zdjęcie korony na swoim pasku bocznym z zaproszeniem do mnie na cukierasy , wylosuję po 15 stycznia
jedną szczęśliwą , która dostanie po mnie "w spadku " to maleńkie cudo- koronkę.

Pokarzę jeszcze co znajduje się pod stojakiem od maszyny do szycia. To tu właśnie zapalam wieczorem świecę , która pokaże w nocy drogę strudzonemu wędrowcy , aby mógł wstąpić w moje progi i ogrzać się , wypocząć. Jeśli ktoś zobaczy w mroku płomień świecy , to jest duże prawdopodobieństwo , że znalazł się w mojej okolicy . Niech wstąpi. Mój dom jest bardzo gościnny.

Na koniec- nastąpił koniec haftowanki ekspresowej. Tempo było zawrotne i cieszę się , że w ferworze świątecznych zajęć udało mi się dotrzeć do mety. Haft potrzebuje jeszcze ramy , ale to osobna historia.
Dużo siły i cierpliwości przy garnkach.

Joanna

FINISH CANDY ...... OCIEPLACZ WNĘTRZA

2010-12-10T13:19:00.018+01:00

Ocieplacz wnętrza gotowy.
To urocza dekoracja świątecznego stołu.
Z gałązek tuji kolumnaris uplotłam maleńkie kółko , ozdobiłam cukrowymi śnieżynkami i ułożyłam na paterce.

Do dekoracji przydał mi się jeszcze gipsowy aniołek w stylu shabby , którego dostałam od bardzo dalekiej ciotki. Zrobiła go własnoręcznie z gipsu , więc to prawie sztuka i to co bardzo , bardzo lubię-praca z sercem.

Musiał oczywiście dołączyć do tej dekoracji maleńki , dosłownie ciupki , świeczniczek w kształcie gwiazdki wynaleziony na letnim pchlim targu za grosze i do tego odpowiedniej wielkości 5cm świeczuszka. Szyszka doskonale dopełniła całość .

Wszystko dało się ukryć pod szklanym kloszem , które kolekcjonuję i teraz na święta tworzę pod nimi dekoracje. Jedne są kryształowe , inne większe ,różnią się kształtem , ale lubię je bardzo. Zawsze kojarzą mi się z wielką tajemnicą , którą skrywają w środku. W następnych postach pokażę wam całą kolekcję.

A teraz czas na wyniki CANDY.

Zgłosiło się do mnie aż 97 osób , które chciały przygarnąć serce i podusię z koronami , ale losowanie wyłoniło

ILĘ I USHII

Gratuluję i proszę o adresy na

joannaradziun@wp.pl

A tak wygląda moja świąteczna robótka na dzień dzisiejszy. Prawda , że idzie pełną parą?

Joanna

JESZCZE CZAS NA PIERNICZKI I FREE WZORY KORON

2010-12-06T12:16:00.024+01:00

Tyle udało mi się podgonić przez kilka dni.

Jeszcze pozostało wiele czasu , aby samodzielnie zrobić pyszne pierniczki. Mój przepis jest sprawdzony i powstaje z niego na prawdę dużo malutkich ciasteczek. Zawieszę je oczywiście na choince , przyozdobię nimi prezenty , część ofiaruję moim przyjaciołom , a resztę zjem ze smakiem wraz z moją rodzinką w świąteczne dni.

Trzeba zaopatrzyć się w

3 kg mąki
1 kostkę masła
2 szklanki cukru
2 opakowania przyprawy piernikowej
1 łyżkę sody
5 jajek
słoik miodu ( 400 ml )
3 łyżki kakao
1/2 szkl. mleka

i oczywiście dużo czasu
oraz foremki i cukier puder do dekoracji , ale to w późniejszym terminie.
W moim domu dekorujemy pierniki tuż przed świętami i mamy z tym wiele zabawy. Do koloryzacji lukru używam

na różowo-koncentrat barszczu
na zielono-barwnik spożywczy w płynie
na żółto-kurkumę

Przepis jest łatwy:

1- rozpuścić masło , cukier , miód i zaczekać do wystygnięcia
2- z 5 łyżek cukru zrobić na patelni karmel ( na patelni rozpuścić cukier i zalać 1/2 szklanki gorącego mleka-rozmieszać )
3- połączyć mąkę z przyprawzmi , sodą i kakao

Do 1 gdy masa wystygnie dodać jajka oraz zawartość nr 2 i 3
Wyrobić na gładką masę i wykrawać pierniczki . Piec w 180 stopniach na papierze.
Lukrować przed świętami.

Może ktoś pokusi się na pierniczki , a tymczasem korony.
Dostałam całą masę maili i postanowiłam nie wysyłać wszystkim po kolei , tylko pokazać wzorki na blogu. Nie mam niestety skanera , ale na zdjęciach też widać wszystko ,więc proszę bardzo wyszywajcie sobie do woli i pokażcie wasze ślicznoty na blogach-powodzenia.

Wzory pochodzą ze starej gazety z wzorami i proszę nie powielać ich .

Pozdrawiam Was i biegnę do kuchni piec resztę pierniczków.

Joanna

BYLE DO PIERWSZEJ GWIAZDKI

2010-12-02T10:19:00.015+01:00

Właśnie zdałam sobie sprawę , że to już grudzień , zaraz gwiazdka i koniec roku , a jeszcze przed chwilą byłam na wakacjach nad Bałtykiem . Niewyobrażalne jak ten czas pędzi .

W świątecznym klimacie jest obrazek , który zaczęłam haftować na aidzie w kolorze ecru podwójną nitką DMC 816. Tak jakoś przeglądając gazety craftowe , wpadł mi w oko ten nostalgiczny , anielski pojazd.

Praca nad nim wydawała mi się szybka i prosta. Dopiero , gdy otrzymałam wzór , zobaczyłam ile z nim będzie pracy . Mam nadzieję , że zdążę do pierwszej gwiazdki.

Tak wyglądały postępy mojej pracy po 3 dniach.

A tak po tygodniu. Słabo widzę moje terminy , a wyszywanie motywów świątecznych po gwiazdce to już marne zajęcie.

Jeśli spodobał się komuś z was ten wzorek to zapraszam na strone z innymi projektami tej autorki.

Miłych , śnieżnych chwil !

Joanna

MOJA MAGICZNA SZUFLADKA Z CANDY

2010-11-24T12:54:00.000+01:00

Po wielu nieudanych próbach przywrócenia bloga do normalności wreszcie nadszedł czas na nowy post. Nie byłoby go , gdyby nie pomoc mojej mądrej siostry , która swoimi magicznymi sposobami przywróciła mi wiarę w to , że blog zadziała . Nowa szata graficzna jest też przypadkiem , gdyż nie udało się odzyskać starego wyglądu. Najważniejsze , że mogę już teraz wam pokazać co nowego skrywa moja szuflada.

Powstało pięć bordowych , tak poszukiwanych przez wszystkich koron i oczywiście na tym nie koniec. Kto ma potrzebę zrobienia sobie takiej małej przyjemności samodzielnie to zapraszam po wzorki ( kontakt na moją pocztę ) , a jeśli nie macie czasu na ich dziubanie to ogłaszam właśnie

KRÓLEWSKIE CANDY

Zasady takie jak zawsze:

Należy umieścić zalinkowane zdjęcie z informacją o moim candy na pasku bocznym swojego bloga i zostawić wpis pod postem.

Zapisy zbieram tylko do 10 grudnia.

Do przytulenia proponuję jedno serduszko i poduszeczkę , które na razie mieszkają w mojej szufladzie. Musiałam co prawda do zdjęcia wyciągnąć ją z kredensu , bo taka szaruga , że już nie wiem jak mam coś obfocić.

Dla wszystkich , którzy zaglądają do mnie , życzę choć odrobiny słońca.

Joanna

KŁOPOTY Z BLOGGEREM

2010-11-19T10:23:00.000+01:00

Wczoraj zdarzyło mi się coś bardzo dziwnego. Najpierw nie mogłam opublikować nowego posta , potem wyszły jakieś pomylone teksty , a teraz , gdy wchodzę na moje konto to nie widzę nowego tylko stary post. Jak to się dzieje. Postanowiłam zatem przetestować conieco i pokazać wam przy okazji jakie słodkości upiekła dla mnie moja córeczka.

No to pierwsza próba - może będzie udana .

Pozdrawiam Joanna

SZYDEŁKOWE CUDO

2010-11-18T10:47:00.011+01:00

Tak jakoś nie miałam czasu, ani weny , aby coś zrobić, aby napisać. Nie zawsze można wszystko zaplanować. Przez te kilka dni wiele się działo . Znalazłam jednak czas aby dokończyć szydełkowy abażur.

Na początku planowałam, że miał pasować do mojej nowej decupage lampy, ale po zrobieniu okazało się , że podstawa lampy jest zbyt zdobna . Tak więc szydełkowy abażur powędrował dla lampy shabby , a zwykły biały dla decupage i tak jest najlepiej.

Zrobienie tego niecodziennego wzoru zajęło mi wiele czasu i zachodu. Cztery razy prułam gotową robótkę, bo podany wzór był zawiły i nieścisły , ze zbyt obszernym dołem , ale lubię doprowadzać wszystko do końca i udało mi się.

Kłopoty pojawiły się jeszcze przy robieniu zdjęć , bo jak tu coś ładnie pokazać, jak słonka nie ma , za oknem szaro i buro.

Wszystkich , którzy chcieliby zrobić taki sam abażur , uprzedzam, że jest on bardzo pracochłonny, prawie tak duży jak serweta , ale wzór łatwy i przyjemnie się go robi.

Nie ma mowy o monotonii, gdyż każdy rząd ma inny wzór i można nieźle się przy tym ubawić . Polecam wam zrobienie takiego szydełkowego cudeńka. Można świetnie poćwiczyć warsztat.

W końcu przyszedł czas na rozwiązanie książkowego candy.

Nie miałam łatwego zadania , bo napłynęło wiele ciekawych propozycji. Odwiedziłam też księgarnię , aby zakupić to co mnie zainteresowało , a zakładki polecą do:

Miejsca Sympatycznych klimatów

Alizee

Penelopy

Anitki D.

(z Wirtualnej Polski)

Maji 71

(która przywiozła mi książki do domu)

Dziewczyny BARDZO, BARDZO dziękuję wam za pomoc w wyborze lektury na jesienno-zimowe wieczory i gratuluję zwycięzcom .

Wybrane osoby proszę o kontakt na moja pocztę

joannaradziun@wp.pl

Joanna

Ale się porobiło w moim poście nie mogę nic zaradzić mam nadzieję , że już teraz wszystko będzie czytelnie i dobrze.

IGLASTA KULA

2010-11-08T12:51:00.000+01:00

Moja przygoda z dekoracjami nie kończy się nigdy. W pewien wietrzny dzień skorzystałam z dobrodziejstw mojego ogródeczka i powstała dekoracyjna kula idealna na tę zimową porę roku. Wykonałam ją z bardzo prostych materiałów i zajęło mi to dosłownie kilka chwil.

Potrzebne były mi gazety , zielona nitka , kilka świerzych iglastych gałązek , kilka ozdobnych szpilek , serduszko z masy plastycznej i biały wazon.

Z gazet uformowałam kulę wielkości 15cm , ponakładałam na nią przy pomocy nitki , zielone gałązki. Na koniec poprzypinałam kilka ozdobnych , długich szpilek z perłowymi końcówkami i serduszko , które powstało już jakiś czas temu i zdobi wiele moich projektów.

Całość wyeksponowałam na białym wazonie. Początkowo stał on jak widać na zdjęciu powyżej normalnie , lecz na koniec uznałam ,że lepiej prezentuje się na parapecie do góry nogami i tak już zostało.

Dekoracja jest nadzwyczaj trwała . Mam nadzieję , że zostanie w domu do wiosny i długo będzie cieszyć moje oczy.

Dziękuję za podpowieź. Doskonale wyczułam jaki abażur najbardziej podpasowałby mi do nowej lampy decupage z poprzedniego posta . Zanim napisałyście mi swoje opinie już zaczęłam dziergać na szydełku koronkowy abażur. Zostało mi jeszcze 5 rzędów , a schemat jest tak nieścisły i tak zawile narysowany , że prułam ciągle i myślałam , że nigdy mi nie wyjdzie zakończenie. Teraz widzę już światełko w tynelu i myślę , że uda mi się wam go pokazać w następnym poście.

Dziękuję za wasze podpowiedzi i pochwały i ciągle czekam na moim candy na propozycje lektur na zimę , pospieszcie się , bo termin upływa 10 listopada , a to już tuż tuż.

Joanna

NOWE WYZWANIA ARTYSTYCZNE

2010-11-03T12:03:00.000+01:00

Dokonałam wielkiego , jak dla mnie odkrycia " Ameryki " i od razu pokochałam tę technikę zdobniczą-decupage. Oczywiście nie sama , a przy pomocy bardzo , bardzo miłej koleżanki Maji 71 prowadzącej blog Tymczasem. To ona zachęciła mnie do spróbowania swoich sił w naklejaniu serwetek. Pokazała mi o co w tym wszystkim chodzi i jak się dochodzi do perfekcji. Muszę jeszcze sporo poćwiczyć , ale już teraz mogę z czystym sumieniem pokazać wam moją lampę decupage , którą zrobiłam pod fachowym okiem mistrzyni.

Pierwsza lekcja odbyła się w prawdziwej pracowni u Maji ( wzdycham sobie jak wspomnę ten cudny pokoik na poddaszu z tysiącem skarbów na wyciągnięcie ręki i ten niesamowity porządek ). Tam dowiedziałam się o potrzebnych farbach , klejach , lakierach , pędzelkach i innych niesamowitych niezbębnikach , a było ich wiele. Tam też po raz pierwszy przykleiłam mój pierwszy wzorek na pakiet startowy , który podarowała mi Maja , a który pokażę później , bo jeszcze nie jest gotowy. Taka jestem jej wdzięczna!

Niesamowicie zaskoczona byłam , że zechciała odkryć przede mną wszystkie tajemnice swojego warsztatu , a z tym różnie bywa - same wiecie. Nie raz zadałam pytanie dziewczynom , które robią różne ciekawe rzeczy i pokazują na swoich blogach , ale w wielu przypadkach nie chciały podpowiedzieć jak to zrobić , ale spotkałam też wiele dziewczyn otwartych na szczerą wymianę poglądów i wzorów i w tym miejscu bardzo im dziękuję.

Teraz czas napisać o drugiej lekcji decupage , która odbyła się tym razem w pewien październikowy wieczór u mnie w kuchni , bo uznałam , że to najlepsze miejsce w moim domu do twórczości. Maja przyjechała do mnie z całym ekwipunkiem i oczywiście z podstawą lampy , którą jej podarowałam do przymusowej ozdoby różanej i tak przegadałyśmy cały wieczór naklejając serwetki , a efektem tego spotkania jest moja cud lampa decupage i jestem z niej dumna.

Będę jeszcze na pewno ją wiele razy malować i szlifować , bo dążę do perfekcji , ale tak na pierwszy rzut oka jest gotowa i gładziutka , a przecież o to w tym wszystkim chodzi.

Joanna

ZAKŁADKI Z DZIECIŃSTWA IDEALNE NA ZIMOWE WIECZORY Z KSIĄŻKĄ I CANDY

2010-10-25T12:04:00.000+02:00

Ta jesienna aura tak mnie nastraja jakoś leniwie. Szybko robi się szaro , a ja jestem nocnym zwierzątkiem . Dopiero , gdy zrobi się ciemno mam energię . Wcześniej to tylko rutynka , wiadomo pranie , sprzątanie , zakupy , obiadki itp.

Właśnie tak siedząc sobie w piątkowy mroczny wieczór w moim małym domku pośród lasów , w dolince rzeki , natchnęło mnie na dziecięce wspomnienia. Przypomniałam sobie moje ulubione prezenty , które dostawałam od moich bliskich , lalki , misie , pamiętniki i zestawy do haftu. Tak nie przywidziało wam się. Już od najmłodszych lat ciągnęło mnie do igły. I o dziwo za komuny też można było w zabawkarskim sklepie takie cuda kupić. Było to duże pudło z grubej tektury , a w środku kilka serwetek 10x10 z nadrukowanymi wzorami krzyżykowymi i haftami płaskimi , a do tego sporo nici i oczywiście igła. Takie były wszystkiego początki , ale nigdy nie przypuszczałam , że zostanie mi to na lata.

Tak właśnie wspominając sobie dawne , dobre , czasy i ciesząc się , że one już nigdy nie powrócą w realu wpadłam na pomysł stary jak świat - zakładki. Takie właśnie piękne wzorki robiło się za moich czasów , gdy w sklepach nie było nic , aby upiękrzyć sobie świat. Kto tylko miał dojście do kliszy foto , łapał się do tej wesołej twórczej zabawy.

Teraz wiadomo , że wszystko jest na wyciągnięcie ręki . Można zatem zrobić super śliczną zakładkę z atłasową kolorową wstążką w super jakości i suszonymi roślinami z własnego ogródka. To dla mnie pełnia szczęścia.

Aby wykonać ją samodzielnie potrzebne będą zasuszone rośliny lawendy , wrzosu lub inne dobrze znoszące suszenie w pozycji płaskiej. Najlepiej , aby były kolorowe. Do tego należy zakupić odpowiedniej barwy 0,5 cm wstążkę satynową lub atłasową ok 1m na jedną zakładkę i przygotować sobie foliową grubą koszulkę na dokumenty ( taką bez dziurek , otwartą z góry i z boku ) oczywiście przezroczystą , oraz dziurkacz i nożyczki , a także szydełko do przewlekania wstążki.

Foliową koszulkę tniemy na 4 równe części z których powstaną 4 zakładki ( nie dzielimy jej na dwie kartki ! ) . Po dwóch stronach długości robimy dziurkaczem 20 otworów ( dosyć blisko ) i 6 na spodzie zakładki , oraz 3 na górze wyciętej w kształcie dziubka. Następnie przy pomocy szydełka przewlekamy wstążkę zaczynając od góry . Dopiero , gdy mamy już przewleczoną połowę zakładki , wkładamy pomiędzy dwie warstwy folii suszki i kończymy przewlekanie . Wstążki łączymy na czubku i gotowe.

Przez taką zakładkę możemy nawet podziwiać czasami , gdy dopisze pogoda błękit nieba. Nie mam pojęcia jaka jest żywotność tego wesołego urządzenia dla moli książkowych i innych mniej czytatych , ale myślę , że spokojnie kilka zimowych sezonów czytelniczych posłuży.

Tak wpadłam w wir zakładkowy , że ani się nie obejrzałam , a powstało ich kilkanaście w trzech odsłonach widocznych na dolnej fotce- lawendowe , wrzosowe , i skalniakowe ( bo nie wiem jaka to roślinka ). Postanowiłam się nimi z wami podzielić w moim

                    KSIĄŻKOWYM CANDY

Zasady są nieco inne niż zwykle:
- Umieść informację o moim candy na swoim blogu ( obowiązkowo zalinkowane zdjęcie z trzema zakładkami i z informacją kiedy i gdzie )
-Zostaw wpis pod tym postem i poleć mi co warto przeczytać tej zimy , a co tobie się podobało , opisz w kilku słowach treść książki.
- Nie powielaj tytułów z innych komentarzy , tylko szczerze napisz od serca.

  Candy potrwa do   10 listopada

i nie będzie losowania. Sama zdecyduję czyja lektura mnie zainteresowała i którą przeczytam , a do rozdania mam sześć zakładek więc będę miała co czytać zimą. Czekam niecierpliwie na wasze wpisy.

                                                                             Joanna