PĘDZELEK UCZYNIŁ CUDNIE

Trzy stare doniczki walały się w kącie sąsiedzkiego ogródka. Tam właśnie je wypatrzyłam.
Zrobiłam słodkie oczy i stały się moją własnością po dobroci. Nie musiałam wykradać ich przy świetle księżyca, bo wiadomo , że to nie wypada.

Aby odzyskały formę , było najpierw szczotkowanie, suszenie , głaskanie i oglądanie. Do czego by tu ich użyć myślałam. Wiadomo - doniczka jest do kwiatków ,ale  wszystkie były jakieś takie zasmucone.

 

                                                                                    

Postanowiłam namalować na nich akrylem moje ukochane ornamenciki , oczywiście by pasowały do bieluśkiego pokoiku na dole. Pomsł był fajny , gorzej z wykonaniem, no bo jak tu odkalkować wzór na nie dość , że skośnej , porowatej i powyszczerbianej powierzchni. Było trochę zabawy ,ale udało się.

                                                                                        

Potem nastąpiła orka w postaci za duży pędzelek , za gęsta farba itp. W końcu wszystko się udało szczęśliwie doprowadzić do końca i uzyskać taki oto efekt.

                              

Na koniec zostało mi jszcze wypełnić doniczki oczywiście jak na tę porę roku przystało niezapominajkami. I znów udało mi się ocalić trzy " istnienia ". Lubię to robić. Pokazuję ten pomysł szczególnie dla Enyo , która pisała , że tam gdzie mieszka nie ma ciekawych rzeczy na pchlim targu. Zawsze można uczynić coś z niczego. W moim mieście też trzeba się dużo nabiegać , by coś kupić za grosze. No ale jak ma się mus to mus.

Do ozdoby wszystko się nada , nawet starusieńka garażowa waza , o której zapomniała babcia. Znoszenie wszystkiego do domu to choroba , więc trzeba uważać.

Teraz coś specjalnie dla Ateny. Kurs haftu , potrzebny do wykonania ornamentów. Zapewniam wszystkich , że to jeden z najprostrzych wzorów , a dla kogoś , kto robi krzyżyki to pestka.

                                                                                

 

Prawda , że nie będzie tak źle.!

Zamówienia na wzory prześlijcie na moją skrzynkę wraz z waszym adresem.

Zasada jest taka- nie rozpowszechniamy niczyich adresów.

joannaradziun@wp.pl

Joanna

                                                                                        

HAFTOWANY ORNAMENT

Dla wszystkich tych

co marzą o pięknym białym wystroju domu lub jednego chociaż pokoju uchylam rąbka tajemnicy pt: " Co dzieje się w mojej piwnicy ".

 

Po wielu dyskusjach i wielogodzinnych debatach dostałam od rodzinki wolną rękę na urządzenie według mojego projektu wielkiego pokoju mieszczącego się w piwnicy mojego domu. Co wybrałam - oczywiście biały vintage połączony z rattanem i wikliną. Kiedyś był tam nieużywany garaż , który otrzymał w prezencie piękne wielkie trzyskrzydłowe okno , gładkie ściany , podłogę , a przede wszystkim szansę na przemianę.

 

To właśnie z myślą o tym pięknym zakątku  domu moje zaklęte igły wyszły dwie przydatne rzeczy . Oczywiście bieluśki woreczek i ocieplacz na dzbanek z herbatą. Wszystko ozdobione wyhaftowanym ornamentem mojego projektu. Nigdy nie podejrzewałam u siebie talentów rysunkowych , ale przez kilka dni weny twórczej powstało wiele projektów tego typu ( spójrz na moje candy ). Nie chcę się nimi chwalić , ale uważam że udały  się.

 

Jeśli temat zdjęć zszedł już na kryształowy klosz to muszę przyznać , że kto szuka ten znajdzie i to nie na Allegro , tylko na zwykłym bazarku. Z drugiej strony zdaję sobie sprawę z tego , że ktoś ten klosz spisał na straty , a ja postanowiłam go uratować przed zapomnieniem. Ostateczny blask nadało mu samo szorowanie. Teraz błyszczy z zadowolenia i zdobi mój pokój.

 

 

Umieściłam go przy oknie , aby słońce mogło ślizgać się po jego wyrafinowanych nacięciach. Chętnie podzielę się nowopowstałymi projektami z osobami , które docenią ich piękno , które zapragną swoją białą kolekcję powiększyć o takie tam hafciki łatwiutkie. W kolejnych postach pokarzę co dzieje się w piwnicy ,więc cierpliwości.

Joanna

NOSTALGICZNY SPACER

Razem z Ateną miałyśmy ten sam pomysł na spędzenie majówki. Różniły nas tylko kilometry. Po przeczytaniu jej posta postanowiłam ujawnić moje ulubione miejsce.
Fascynację tymi uroczymi parkami, oraz romantycznymi budowlami mam w sobie , w środku. Nie liczy się wówczas czas, po prostu przenoszę się do innej epoki i trwam w niej bez pamięci.

Zamek został wybudowany w późnym
baroku przez rodzinę Działyńskich w
KÓRNIKU niedaleko Poznania.
W swoich zbiorach posiada rękopisy takich
wieszczy jak A.Mickiewicz. Zachwycać się można równierz kolekcją malarstwa z tamtej epoki , oraz zwiezionymi przez właściciela meblami ze wszystkich krańców świata.



Tę wspaniałą budowlę otacza przepiekny park z jednymi ze starszych drzew egzotycznych w Polsce. Warto wybrać się tam o każdej porze roku. Trafiłam na kwitnienie magnolii i nie mogłam oprzeć się ich urokowi.

Cud natury i warto nabiegać się z aparatem.

Co prawda kwiaty nie są wstydliwe.

Wiadomo powszechnie ,  ze mają najpiękniejsze narządy rozrodcze na świecie.

 

 Zachęcam do odwiedzin tego miejsca, gdzie można na własne oczy zobaczyć jak kiedyś ludzie pięknie żyli.

Joanna

NALEWECZKA CYTRYNOWA NA DESZCZ

Mam dziś dla Was niezmiernie efektowny trunek.

NALEWECZKA CYTRYNOWA NA DESZCZ.

Przepis jest banalnie prosty i nie wymaga specjalnego kunsztu  potrzebnego przy tego rodzaju napitkach. Jest to typowo damski gadżecik niezbędny na babskich pogaduchach. Uwielbiam się nim raczyć w towarzystwie lub bez. Nie można tylko przesadzić z ilością ,ale to przecierz zrozumiałe. No to do dzieła!

Potrzebne produkty to:

10 wyszorowanych cytryn

1/2 l  wódeczki dobrej jakości

ok 1/2 l miodu naturalnego

Potrzebna będzie butelka o pojemności 1 i 1/2 l.

Z umytych cytryn ręcznie ( tylko takie wyciskanie gwarantuje klarowność nalewki ) wyciskamy sok do miarki z podziałką. Patrzymy ile się uzbierało i w tym soku rozpuszczamy poprzez mieszanie tyle miodu ile mamy płynu. Całość przecedzamy przez sitko i przy użyciu lejka zlewamy do butelki 1 i 1/2 l. Następnie dopełniamy wódką ( jeśli ktoś ma życzenie mocnej nalewki to może być spirytus , ale tego nie polecam , gdyż sprawdziłam i wiem , że traci na smaczku ). Całość wstrząsamy i odstawiamy w tajne miejsce, aby nikt nam tego nie podprowadził. Naleweczka jest gotowa do picia jako napój mętny już po 2 dniach, a jako przepięknie sklarowny po 2 tygodniach , gdy oddzieli się na dnie osad. Można wtedy zlać ostrożnie i częstować gości , a resztę- mętną wypić przed telewizorem wieczorkiem dla zdrowotności.

Dziękuję Wszystkim , którym podoba się mój blog , cieszę się że interesują Was moje pomysły, po malutku to ogarniam i na pewno poodpisuję Wszystkim .

Pokarzę jeszcze jak w moim ogrodzie na zupełnie małym drzewku zawiązało się ( przy mojej pomocy ) sześć małych zielonych cytrynek. W zeszłym roku była tylko jedna , dojrzała dopiero na Sylwestra ,ale była sporo większa niż sklepowe i oczywiście smaczniejsza - barzdzo kwaśna i aromatyczna.

Miłego wypoczynku Joanna

10 ZDJĘCIE

Atena zaprosiłaś mnie do zabawy w 10 najstarsze zdjęcie z kompa. Proszę bardzo. To moje ulubione miejsce na ziemi. W pogodne dni , gdy powietrze jest krystalicznie czyste , niektórzy moi przyjaciele twierdzą , że widać z tej plaży Bornholm. To jedyne takie miejsce nad brzegiem morza , gdzie w sezonie nie natkniecie się na żywą duszę. Nie znaczy to , że stronię od ludzi , ale nie lubię tłoku , bo zawsze wolę chodzić własnymi drogami. Miłego popołudnia.
                                                                      Joanna

Dolatka ,Maja, Penelopa, Ania Tchnienie zapraszam do zabawy.
Wybierzcie 10 od końca pod względem starości zdjęcie , umieście je na blogu wraz z opisem. Chętne zajrzę.

PODUSIA NA ROZWESELENIE

Dziś znów pochmurny i deszczowy dzień.

W domu nie chce mi się nic robić ,zapewne wstałam lewą nogą.

Okna zapłakane i wieje .

Kawa nie pomogła i ciacho też nie.

Co tu ze sobą uczynić?

 

Nie długo myślałam!. Przypomniałam sobie jak bardzo poboba mi się Bornholm. Nawet z tą jego deszczową niekiedy pogodą. Zawsze marzyłam , że na emeryturze chciałabym tam wylądować. Tam codziennie wieje , ktoś powie- i co z tego.Zawsze można usiąść z igłą w ręku patrzeć na horyzont i poruszające się fale.

 

Wyobraziłam sobie , że tu gdzie jestem to jest właśnie ta przepiękna wyspa. Zakwitły już oleandry w moim ogrodzie. Pada deszcz i wieje i trzeba wyjąć maszynę , materiał i igłę , bo ona jest u mnie na najważniejszym miejscu i do dzieła.

 

Już dawno wypatrzyłam ten wzór u Lloki i chyba  nie będzie się na mnie gniewała , ale też mi się on spodobał. Chciałam go mieć , mieć własny. Tak powstała ta podusia. Mój osobisty wałeczek.

 

Bornholm zaowocował i to , że leje , jest zimno i wieje to...... to też ma swój urok. Można wówczas zająć się tym co nas cieszy i nigdzie się nie wybierać , za niczym nie gonić . Po prostu pobyć trochę samemu ze sobą.

 

Wsłuchajmy się w świst wiatru pod drzwiami ,opatulmy kocykiem i myślmy.

Joanna

CANDY SWEET CANDY

Troszkę wdrożyłam się już w świat blogów , więc zabawę zacząć czas. Po raz pierwszy ogłaszam moje ulubione rozdawnictwo. Candy w Mglistym Śnie. Co prawda mój blog obserwują na razie tylko cztery osoby , ale dla nich warto.

Do wygrania haftowany , lniany woreczek , w którym do zdjęcia umieściłam stary pamietnik, oraz do tego serduszko-zawieszka, ozdóbka , bawioczko. Cały komplet pochodzi z fabryczki Mglisty Sen.

Zasady gry są proste. Po pierwsze w miesiącu maju skomentuj każdy mój post ,abym mogła cię poznać.Po drugie umieść jedno z powyższych zdjęć ( zalinkowane ) na bocznym pasku swojego bloga z informacją o candy w Mglistym Śnie.

Osoby nie majace swojego bloga , a umieszczające w maju pod moimi postami komentarz będą brały udział w losowaniu. Wiadomo im więcej  komentarzy , tym większe szanse , a jest o co walczyć.

Największe szanse mają osoby , które obserwują mój blog lub mają go w swoich ulubionych blogach na pasku bocznym (zalinkowane).Candy jest zatem dla wszystkich nawet tych , których los pognał w świat.

Zakończenie 31 maja.

Losowanie w Dzień Dziecka.

Słodkiego Candy

Joanna

KOPALNIA SKARBÓW

 

To było w piątek. Śliczny pogodny dzień , długa majówka zapowiadała się całkiem ciekawie. Jak przystało na żonę i matkę dwóch dorastających dziewczynek objuczona siatkami ( psełdo siatkarka ) podążałam do domu. Aż tu nagle , niespodziewanie wyrósł jak z podziemi niepozorny malutki sklepik. Tysiące razy tędy chodziłam i nie widziałam go.

 

Moja ukochana kopalnia skarbów stała otworem i jeszcze to przeczucie, przeznaczenie lub po prostu szczęście.

 

W całej Polsce są takie sklepiki malutkie lumpeksy ,szmateksy , pewexy , ciuchlandy , lumpiki , a los chciał abym właśnie weszła tu i teraz i wiem dlaczego. Znalazłam w nim coś co pragnęłam mieć od zawsze .To malutkie , różane baletki. Na spodzie skórka i wytłoczony napis Opera Gepetto Paris . Oszalałam ze szczęścia tym bardziej , że kosztowały tylko 2 zł ( ludzie się na niczym nie znają -to dobrze ).

Byłam tak omamiona tym zakupem , że o mały włos przegapiłabym jeszcze coś bardzo interesującego. Jest to bardzo stary pasmanteryjny kupon pochodzący z początku XX wieku z nawiniętą starą granatową taśmą , a do tego wizytówka . Nie wiem czego ona dotyczy , bo niestety nie znam francuskiego ( może ktoś podpowie ) domyślam się tylko ,że to reklama  sklepu lub usług.

Dolatka przetłumaczyła napis na wizytówce  " TE RAMIĄCZKA BĘDĄ ZAWSZE SYMBOLEM I OZDOBĄ NA SATYNIE WASZYCH RAMION ". Jak myślicie , co to znaczyło 100 lat temu ,co to była za rewolucja w bieliźniarstwie i jak wspaniale było i jest być kobietą.

                                                                  

Po powrocie do domu zastała mnie miła niespodzianka. Mój osobisty sąsiad z za płotu obdarował mnie naręczem wychodowanych przez siebie tulipanów.
Postanowiłam je umieścić w szklanej kuli , którą nakryłam wielkim  kloszem , ale tylko chwilowo tak do zdjęcia , bo cały czas zastanawiam się jak wyeksponować tak olbrzymi i przepiękny szklany klosz. Może ktoś z was podsunie jakiś pomysł .

Klosz ma wysokość ok 60 cm , plus uchwyt  i jest ogromny. Wpadł w moje ręce nieoczekiwanie. Wczesną wiosną na spacerze wypatrzyłam go u pewnego starszego pana , który przykrywał nim szczypiorek przed przymrozkami. Pan słynie w okolicy z nieprzyjemnego charakteru , ale mnie udało się go obłaskawić dżemem wiśniowym , rajskimi jabłuszkami do herbaty i czekoladką wedla. Pan wspaniałomyślnie postanowił mnie obdarować tym szklanym cudem , bo jak powiedział komuś musi przekazać swoje skarby , bo on jest 1930 rocznik i nie chce , by jego rzeczy trafiły na śmietnik. Dobrze zrobił!


                         Pozdrawiam wszystkich , którzy spoglądają na mój blog.
                                                             Joanna